Categorieën
Leven

Warmte

Kaarsjes die rustig flikkeren, de zachte tonen van het album ‘Folklore’ van Taylor Swift uit de speakers, comfortabele kleren aan en mijn lievelingspersoon op deze aarde die me gedachteloos over mijn benen kriebelt. Ik voel me kalm en warm vanbinnen op deze doodnormale doordeweekse avond. Het is allemaal helemaal goed zo en pas nu besef ik hoelang die rust er niet meer was in mij. En hoeveel ik het gemist heb.

Soms ben ik nog steeds zoekende, jachtig en veel te druk. Dan heb ik de neiging om iedere week weer vol te proppen met veel van alles. Veel sporten, veel sociale afspraken, veel werk, veel moeten. En vooral heel weinig voelen hoe ik me echt voel. Ook al weet ik dondersgoed dat dat niet goed is voor me. Maar dat wordt afgewisseld met heldere momenten dat alles op zijn plek lijkt te vallen en ik me goed voel en zonder problemen rustig aan kan doen.

De dalen worden minder diep dan ze lange tijd waren, ik kan mijn slechte dagen beter aan en sommige dingen heb ik zelfs helemaal losgelaten ondertussen. Ik denk nauwelijks nog verdrietig terug aan allerlei herinneringen uit het verleden en of ik dingen anders had moeten doen. Die gevoelens hebben plaatsgemaakt voor een soort nostalgie en een gelukkig gevoel over het heden. Alles loopt zoals het lopen moet. Daar heb ik vertrouwen in.

En als het dan toch een keertje helemaal mis is en ik uren wakker lig met malende gedachten, dan is mijn lieve Niels er. Om zijn armen om me heen te slaan en slaperig sussende woorden te zeggen. Om me eraan te herinneren dat alles in de ochtend weer een stuk minder hopeloos lijkt. Om me te laten voelen dat praten altijd beter is dan alles voor jezelf houden en zo een monster in jezelf te creëren waar je nauwelijks aan kunt ontsnappen. En zo vind ik de warmte in mezelf weer, keer op keer.