Categorieën
Leven

Een stukje over de liefde

“Biep biep biep”. Het is half 8 ’s ochtends op een doordeweekse dag en mijn wekker rukt me uit mijn slaap. Naast me klinkt slaperig gegrom. Snel uit met die wekker en nog even tegen Niels aan kruipen aan voor 10 minuutjes knuffelen voordat ik er echt uit moet. Soms slaap ik stiekem nog heel eventjes door, soms hebben we het over wat we gedroomd hebben en vaak genieten we gewoon van dicht tegen elkaar aanliggen in stilte voordat ik mezelf naar de douche dwing. Onze veilige haven in de ochtend voordat het alledaagse leven vol gedoe weer begint. Ik kan me geen betere start van de dag wensen en ik ben zo blij om te kunnen genieten van dit soort ‘kleine’ dingen.

Nooit eerder schreef ik hier een stukje over kriebels in mijn buik, roze wolken, eindeloos verlangen om bij die ene te zijn en het geluk van simpele dingen als hand in hand lopen of de blik van de ander opvangen en precies weten wat hij denkt. Gek eigenlijk, want liefde is wel hetgeen waar ik veel over nadenk en mee bezig ben. Vroeger schreef ik dagboeken vol over stille liefdes, vakantievriendjes, eindeloos geflirt, liefdesverdriet en mijn eerste serieuze relatie maar op een gegeven moment ben ik daar mee opgehouden. Mijn kalverliefdes gingen over in een rustig voortkabbelende stabiele liefde en zo hield het schrijven ook op. Ik plaatste hier stukjes over allerlei dingen die speelden in mijn leven, maar ik voelde nooit de behoefte om daarbij ook iets te schrijven over mijn relatie behalve kort toen het na meer dan 10 jaar stuk liep. Misschien dat dat niet schrijven over mijn gevoelens en er vaak ook niet over nadenken juist ervoor zorgde dat ik veel te laat doorhad wat er niet meer klopte in mijn relatie. Kop in het zand en gewoon doorgaan alsof er niet aan de hand was.

Grappig om te merken dat mijn hart nu met een ‘nieuwe’ verliefdheid juist weer overstroomt van liefde en zin om hierover te schrijven. Ik geniet weer van de liefde en iedereen mag het weten. Net zoals ik dat vroeger had als ik zat te zwijmelen op mijn kleine slaapkamertje met mijn dagboek bij de hand. Ik denk dat het goed is om toch te proberen om hierover te schrijven, ook al is het soms misschien heel cheesy. Zo blijf je alles waarderen en wordt niks vanzelfsprekend. Het is zó bijzonder om iemand te vinden waar je nooit genoeg van lijkt te krijgen, dus dat mag gevierd worden. En daar begin ik nú mee ;)

Categorieën
Leven

De eerste zonnestralen

Ik weet niet waarom maar opeens begon het weer te kriebelen. Zin om hier te schrijven. Het is meer dan een jaar geleden dat ik hier voor het laatst iets neerzette en in de tussentijd is er zoveel veranderd. Zoveel chaos, twijfels en gedoe, maar ondertussen kan ik de eerste zonnestralen gelukkig weer zien na stormen die nooit meer over leken te trekken. Nog een beetje voorzichtig maar wel hoopvol loop ik rond, neem ik de schade op en begin ik langzaam met opnieuw opbouwen.

Het liefste zou ik helemaal niet meer terugkijken, maar alleen maar vooruit naar dit nieuwe jaar waar ik zoveel hoop voor heb. Toch is het soms goed om nog even stil te staan bij alles wat er veranderd is. De afgelopen jaren schreef ik tussen de regels door al vaker over periodes dat ik niet lekker in mijn vel zat. Vaak was ik uitgeput door mijn werk waar ik mijn plek maar niet kon vinden en alle dingen die ik moest van mezelf en waar ik mezelf constant in vond falen. Verder vond ik het ontzettend moeilijk om om te gaan met negatieve gevoelens in plaats van het te negeren en weg te stoppen. Ik had verandering nodig kortom, maar waar begin je?

Die veranderingen kwamen vanzelf toen ik uit het niets werd ontslagen aan het begin van 2019. Ik kan me nog precies herinneren hoe de directeur me zijn kantoor binnenriep en ik totaal niet in de gaten had wat er aan de hand was. Een paar maanden daarvoor had ik een vast contract gekregen en ik had er nooit bij stilgestaan dat mijn baan zomaar wegbezuinigd kon worden. In een waas hoorde ik alles aan, pakte ik mijn spullen, nam ik afscheid van mijn collega’s en ging ik naar huis. Het besef en de tranen kwamen een tijdje daarna pas toen ik door de ijskoude regen naar huis fietste. Opeens was ik werkloos. Natuurlijk is het geen ramp om nieuw werk te zoeken als je jong bent en al wat ervaring hebt, maar het is een enorme klap als je uit het niks aan de kant wordt gezet en alle zekerheid bij je wordt weggehaald. Ik heb dan ook echt wel wat tijd nodig gehad om mezelf te herpakken en niet alleen maar huilend in bed te willen liggen. Het goede nieuws: binnen 2 maanden vond ik gelukkig een fijne nieuwe baan waar ik nu nog steeds met veel plezier werk.

In de weken dat ik zonder werk thuiszat dacht ik niet alleen na over wat voor werk ik wilde, maar ook over de rest van mijn leven. Toen begon het al een beetje te dagen dat het niet meer zo lekker liep met mijn vriend als dat ik mezelf en de buitenwereld graag voorhield. Achteraf gezien is het echt bizar hoelang ik mezelf voor de gek heb gehouden dat alles goed was, al wist ik diep van binnen dat dat niet zo was. We waren uit elkaar gegroeid, praatten eigenlijk nooit meer écht met elkaar en ik had het gevoel dat ik steeds meer van mezelf wegstopte en kwijtraakte in de laatste jaren dat we samen waren. Ook kon ik niet meer ontkennen dat ik een goeie vriend wel heel erg leuk was gaan vinden binnen een paar maanden. Bij hem lukte het op een of andere manier om te praten over álles waar ik mee zat. Dat gebeurt niet zomaar als alles goed zit in je relatie. Ik heb veel gepraat en geprobeerd met mijn vriend om het nog te redden, maar daar was het voor mijn idee al veel te laat voor. Het was de moeilijkste keuze die ik ooit gemaakt heb maar 8 maanden later kan ik tevreden zeggen dat het de goede keuze was voor ons allebei om onze relatie te verbreken en onze eigen weg te gaan.

Het advies als je een lange relatie verbreekt is vooral tijd voor jezelf nemen. Opnieuw ontdekken wie je eigenlijk bent zonder relatie. Ik trok me daar helemaal niks van aan en ging, eigenwijs als ik ben, mijn hart achterna. Je bent verliefd en je moet wat, zegmaar. Gelukkig kon ik alsnog veel tijd nemen om dingen te verwerken, verdrietig te zijn en eindeloos te praten over alles. Vooral in de lente- en zomermaanden had ik het heel zwaar maar ik ben er niet van weggerend en ben de strijd aangegaan met al mijn donkere gedachten met veel steun van mijn nieuwe liefde, lieve vrienden en familie. Nu heb ik eindelijk het gevoel dat dat zijn vruchten heeft afgeworpen en dat we er samen sterker door zijn geworden, hoe cliché dat ook mag klinken. Ik weet nu bijvoorbeeld precies wat ik niet meer wil in een relatie en ik durf dat eindelijk ook aan te geven. Uiteindelijk was het allemaal precies wat ik nodig had denk ik om uit te komen waar ik nu ben. Dus laat dat zonnetje maar schijnen in mijn leven!

Categorieën
Denken

Stilte is goud.

”We zitten een poosje zonder iets te zeggen en kijken naar de wereld om ons heen. Om hiertoe in staat te zijn hebben we een leven lang moeten oefenen. Het schijnt dat alleen ouderen zo in tevredenheid naast elkaar kunnen zitten zonder iets te zeggen. De jongeren, onbezonnen en ongeduldig als ze zijn, moet altijd de stilte verbreken. Dat is zonde, want stilte is goud. Stilte is heilig. Het brengt mensen samen, want alleen mensen die zich met elkaar op hun gemak voelen,
kunnen zo zonder praten samenzijn.”
 – the Notebook, Nicholas Sparks