Categorieën
Leven

Even bijpraten

Ik vond het wel weer eens tijd voor een beetje bijpraten op mijn blog. Dan kan ik over 10 jaar nog eens teruglezen hoe ik mijn tijd vulde met thuiszitten als alle herinneringen aan de coronacrisis ver weggestopt in mijn geheugen zitten. Wat duurt het allemaal lang, hè? Duimen maar dat de versoepelingen die voor volgende week gepland staan door kunnen gaan, zodat we weer voorzichtig vooruit kunnen.

Het leven is maar lastig op het moment vind ik. Aan de ene kant liggen de ziekenhuizen vol met patiënten die vechten voor hun leven en aan de andere kant worden mensen steeds onvoorzichtiger. Ik probeer me nog steeds zo goed mogelijk aan alle regels te houden, maar ik snap ook dat het voor velen niet meer te doen is. In het begin vond ik het wel lekker om meer thuis te zijn en bij te kunnen slapen, maar ondertussen heb ook ik het helemaal gehad.

Ik ga mentaal niet altijd even lekker en ik merk dat dat verergert door de lockdown. Als ik lekker druk ben en tussen de mensen ben kan ik mezelf redelijk goed afleiden op dagen dat ik me depri voel en teveel in mijn hoofd zit, maar als ik de hele dag thuis zit te werken in mijn eentje lukt dat nauwelijks. Dan is het eeuwige gepieker niet te stoppen en ga ik me steeds slechter voelen totdat mijn vriend thuiskomt van zijn werk of ik iemand bel om even te praten. Geef mij maar een drukke dag waarbij ik de kans niet krijg om mijn hele leven te overdenken.

Maarrr ik heb ook goed nieuws in deze stomme tijd.. we hebben een auto gekocht! Na jaren iedere dag met de trein reizen was ik een beetje klaar met overvolle treinen en de coronacrisis heeft dat gevoel alleen maar versterkt. Bovendien is mijn huidige werk veel makkelijker te bereiken met de auto dan met het OV. Ik ben ontzettend blij met mijn leuke rode Suzuki waarmee ik zo af en toe naar kantoor kan crossen en waarmee ik weer wat dingen kan ondernemen. Op naar heel veel avonturen, maar eerst nog eventjes braaf wachten op versoepelingen.

Categorieën
Leven

Een beetje beweging

Veelal werken vanuit thuis, geen festivals en concerten, geen uitgebreide vakanties naar het buitenland, niet teveel vrienden tegelijk zien en niet knuffelen met ze of te dicht bij ze komen, geen avondjes dansen, weinig nieuwe films in de bioscoop en dan nu ook nog een tweede golf. Al een half jaar staat een groot deel van mijn dagelijkse leven stil, en die van jou hoogstwaarschijnlijk ook. Dat is nog steeds wennen, soms gekmakend en vaak genoeg gewoonweg stom. Toch zijn er een hoop dingen wél in beweging en ik vind het tijd om daar even bij stil te staan.

Samenwonen met Niels
Laten we beginnen met de grootste verandering. Eentje die voor mij ook een beetje uit de lucht kwam vallen. Ik woon sinds ongeveer 1.5 maand samen met mijn vriend Niels. Dat stond voorlopig nog niet echt op de planning, maar een van de huisgenoten van Niels bleek plots te willen verhuizen. De andere huisgenoot wilde ook graag verhuizen en zo kwam Niels met een leeg appartement te zitten en de voorzichtige vraag of ik het misschien zag zitten om bij hem in te trekken. Veel meer samen zijn? Een eigen plekje hebben voor ons twee? Eindelijk weer een vaatwasser hebben en heel veel ruimte? Hell yessss, daar was ik wel voor in! Ik heb een prima jaartje gehad in mijn vorige appartement met mijn twee gezellige huisgenoten, maar ik geniet ook enorm van het samenwonen. Het voelt alsof alle puzzelstukjes precies op het goede moment samenvielen hierbij.

Een iets vollere agenda
Toen ik de vorige blog over Corona schreef was mijn agenda leeg, leger, leegst. Gelukkig heb ik in de tussentijd toch aardig wat leuke dingen beleefd. Zo ging ik een weekendje naar Brugge met Niels om te genieten van Vlaamse friet, Brugse Zot en de prachtige gebouwen in de stad die rechtstreeks uit een sprookje lijken te komen. Verder bracht ik veel gezellige dagen door met mijn familie, ging ik op dansles, pakte ik hier en daar weer eens een terrasje met een vriendin, volgde ik fijne yogalessen, ging ik een paar keer uiteten, zag ik de toffe film Tenet in de bios en zag ik een paar van mijn collega’s eindelijk weer tijdens twee gezellige kantoordagjes. Normaal zijn dat zulke normale dingen, maar nu waardeerde ik het allemaal veel meer omdat het eventjes niet kon. Conclusie: Mijn ‘normale’ dagelijkse leven is eigenlijk best wel heel erg leuk.

Natuurlijk is het balen dat er op dit moment weer strengere regels gelden dan de afgelopen tijd. Het is kut om steeds maar in je eentje te werken vanuit thuis en je collega’s niet te zien, in onzekerheid te zitten over je baan, je eenzaam te voelen, niet op vakantie te durven gaan en geen avondje lekker te kunnen gaan dansen. Tuurlijk is het allemaal moeilijk, maar aan de andere kant prijs ik me gelukkig dat ik nog zo veel goede dingen heb en meemaak in deze tijd. Niet álles is stom dit jaar, echt niet.