Oude liefde hervonden

Ik ga vliegend door het leven de laatste weken. Met de wind in m’n rug. Van lekker drukke werkweken naar etentjes en borrels, de hele nacht dansen met vriendinnen, een agenda vol concerten en festivals en af en toe een weekendje uitrusten bij mijn ouders in Limburg. Het kan allemaal weer en wat voelt dat heerlijk. Laatst stond ik voor het eerst weer bij een rockconcert na meer dan 2 jaar. Van My Chemical Romance. Kriebels net voordat de band opkwam, keihard meezingen met de hele zaal en enthousiast nabespreken met de vriendin die met me mee was. Pas op die avond zelf besefte ik hoe erg ik het gemist had. Alsof ik een fonkelend stukje vreugde terugvond dat ergens diep in mijn verstopt zat. En die blijheid bleef nog dagenlang hangen.

Zo ergens midden in de zoveelste lockdown dacht ik dat mijn liefde voor festivals en concerten misschien wel uitgedoofd was. Ik ga al vanaf mijn 13e naar Pinkpop en sindsdien hebben talloze rockfestivals en concerten de revue gepasseerd. Zo’n beetje al mijn lievelingsartiesten en bands heb ik al eens live gezien, vaak zelfs meerdere keren. Misschien was ik het langzaam wel ontgroeid, dacht ik. Bovendien ging ik naar een groot gedeelte van die festivals en concerten met de jongen die ondertussen alweer een aantal jaar mijn ex is. Zou het wel hetzelfde zijn zonder hem? Kon ik dat gedeelte van mijn leven niet beter gewoon achter me laten om mezelf teleurstellingen te besparen?

Vorig weekend stond ik op Best Kept Secret en daar ging het precies hetzelfde als bij het concert van My Chemical Romance. Beetje bandjes kijken, lekker eten, heel veel biertjes drinken, praten over alles en niets met vrienden. Meer heeft een mens niet nodig om gelukkig te zijn. Ofja, ik in ieder geval niet. De volgende dag begon ik spontaan alle line-ups van festivals te bekijken en te checken waar nog kaartjes voor te krijgen zijn, want ik wil méér. Mijn agenda staat trouwens ook alweer vol met concerten. Oude liefde roest niet, blijkt maar weer. Al die festivalkriebels zaten gewoon rustig te wachten in me tot de coronacrisis voorbij ging en ik ben er nog láng niet klaar mee!

Het beste van 2021

Een beetje saai maar gelukkig zonder grote dieptepunten. Zo omschreef ik 2020 rond de vorige jaarwisseling en voor 2021 geldt hetzelfde. Ook dit jaar was er weer eentje met weinig om naar uit te kijken, weinig onvergetelijke momenten en vooral heel veel dagen die allemaal op elkaar lijken. Vaak maakte me dat ontzettend somber, maar gelukkig waren mijn vrienden, familie en Niels er om me erdoorheen te slepen. En gelukkig was er hier en daar toch ruimte voor fijne momenten. Dit waren de beste dingen van dit jaar:

  • Een auto kopen: Wat is het toch fijn om een eigen auto te hebben en niet altijd afhankelijk te zijn van het overvolle OV. Ik ben niet echt een held in de auto, maar in onze Suzuki Alto voel ik me verrassend comfortabel. Voor het drukke verkeer in Utrecht of een ritje van 2 uur naar mijn ouders draai ik m’n hand ondertussen niet meer om.
  • Op vakantie gaan naar Italië: Ik schreef hier al eerder hoe Niels en ik genoten hebben van onze vakantie naar Italië. Wat was het lekker om na ruim 2 jaar weer eens op zonvakantie te gaan en ons vol te proppen met pasta, pizza en nog veel meer.
  • Een weekendje weg naar Vlieland: Op de boot naar Vlieland toe scheen de zon zo hard dat Niels van top tot teen verbrandde, maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben lekker gewandeld door de duinen en gelezen op het strand van Vlieland. Wat een fijn weekend was dat!
  • Eindelijk weer naar een paar feestjes: Het lijkt alweer eeuwen geleden, maar wat was het heerlijk om in de zomer weer eens uit te kunnen gaan. Zo ging ik naar een feestje op een boot met vrienden en danste ik een paar weken later alsof mijn leven er vanaf hing bij Fiesta Macumba. Ik kan niet wachten tot dit weer allemaal kan!
  • Concert van Kraantje Pappie: In een normaal jaar vol festivals en concerten was het concert van Kraantje Pappie waarschijnlijk niet bij mijn favorieten geëindigd, maar dit jaar was ik allang blij dat ik überhaupt nog eens naar een concert kon. En dan ook nog eens met favoriete gezelschap om een feestje mee te bouwen: mijn nicht, haar vriend en Niels.
  • Beginnen aan een avondopleiding: Ik wilde mijn vaardigheden uitbreiden voor mijn werk en daarom schreef ik me een paar maanden geleden in voor een opleiding contentmarketing. Het is soms best zwaar om een opleiding te doen naast een 40-urige werkweek maar het is wel heel fijn om weer eens iets nieuws te leren en dat ook toe te kunnen passen in mijn werk. Ik ben heel benieuwd naar wat ik de komende maanden allemaal ga leren.
  • Nieuwe films in de bios: Ik ga heel graag naar de bioscoop en ik was dan ook heel blij dat er dit jaar eindelijk weer nieuwe films verschenen. Mijn favorieten dit jaar waren Black Widow en House of Gucci. Ik wil ook nog heel graag naar de nieuwe Spiderman en The Matrix 4, dus ik hoop dat de bios snel weer open mag.
  • Dansles en yogalessen: Met mijn grote liefde hardlopen gaat het al een tijd niet zo lekker door allerlei blessures, maar ik volgde wel een hoop danslessen en yogalessen dit jaar. Ik zit bij een dansvereniging waar je ieder blok een nieuwe dansstijl kunt kiezen en dat bevalt me ontzettend goed. Qua yoga heb ik vooral veel yin lessen gevolgd om lekker te ontspannen.
  • Vrienden en familie zien: Ik denk dat ik nog nooit zoveel op bezoek ben geweest en anderen op bezoek heb gehad als dit jaar. Dat krijg je van die lockdowns. Mijn ouders kwamen regelmatig op bezoek in Utrecht, ik ging bij mijn broer op bezoek in Duitsland en ging regelmatig bij vriendinnen langs om spelletjes te doen, een film te kijken of om gewoon een paar uurtjes bij te kletsen. Ik ben een gelukkig mens met al deze lieverds in mijn leven om tijd mee door te brengen.
  • Beter voor mezelf zorgen: Ik ging dit jaar voor het eerst naar een osteopaat om van de lage rugpijn af te komen waar ik al jaren mee rondloop. Ik ben al naar meerdere fysiotherapeuten geweest hiermee, maar dat hielp steeds maar eventjes. Het lijkt erop dat dit wel écht helpt, dus laten we het hopen dat dit de oplossing is. Ook heb ik dit jaar hard gewerkt om mijn hormooncyclus in balans te krijgen, want ik heb het vermoeden dat ik op die manier van de depressieve dagen af kan komen waar ik iedere maand weer last van heb. Ik ben er nog niet helemaal, maar acupunctuur heeft wel al voor iets meer balans gezorgd. Hopelijk lukt het in 2022 om me echt fit en fijn te voelen.

En dan nu op naar een nieuw jaar waarin hopelijk een stuk meer kan dan in 2021. Dat hebben we ondertussen wel weer eens verdiend. Gelukkig nieuwjaar!

Thuishaven

Ik mijmer wel eens waar ’thuis’ is voor mij. Voor veel mensen is het de plek waar ze al hun hele leven wonen en waar ze iedereen kennen of juist de plek waar ze zich voorgoed hebben gesetteld na hun studententijd om een nieuw volwassen leven te beginnen. Voor mij is thuis op meerdere plekken te vinden en soms nergens, afhankelijk van hoe goed ik in m’n vel zit.

Thuis is mijn appartement in Utrecht waar ik neerplof na een lange werkweek om tot rust te komen samen met Niels, de binnenstad met haar mooie grachten waar ik langsfiets na een middag op het terras met een vriendin, de yogastudio met mijn favoriete docente die me enthousiast begroet met een ‘good to finally see you again, Linda’ en mijn vaste hardlooprondje langs de Vecht. Ik ben opgegroeid in Limburg, vertrok op mijn 18e naar Tilburg om daar te studeren en daarna heb ik een paar jaar in Den Bosch gewoond. Op al die plekken voelde ik me thuis, net als in Utrecht.

Maar soms voelt het hier juist helemaal niet als thuis. Als ik zin heb om spontaan langs te gaan bij mam voor een kopje koffie en besef dat ik dan eerst 2 uur moet rijden en als ik me weer eens ’the odd one out’ voel als Limburger met mijn boterzachte G, bourgondische insteek en beleefdheid die hier in de Randstad vaak wordt gezien als niet direct genoeg zijn. Als ik me op slechte dagen door een drukke stad moet worstelen met een overprikkeld hoofd of als ik groepjes vrienden zie die al sinds hun schooltijd omgaan met elkaar en elkaar nog steeds iedere week zien voel ik me ook niet op m’n plaats.

Aan de andere kant voelt Limburg ook niet meer helemaal als thuis. Daarvoor ben ik al te lang weg denk ik. Ik ben het leven daar, ver weg van de rest van Nederland, een beetje ontgroeid. Als een jas die te klein is geworden. En toch verlang ik steeds meer om terug te gaan. Zou het lukken om me weer in die jas te proppen? En zit dat dan lekker als ik er eenmaal aan gewend ben? We gaan het zien als ik eindelijk de stap durf te nemen.

Zin in meermeermeer

Laat ik ermee beginnen dat het best goed met me gaat in deze coronacrisis. Mijn familie en vrienden zijn gezond, ik heb het thuis gezellig met mijn vriend Niels en ik heb een prima inkomen om van te leven. Ik verloor dan misschien wel mijn baan als gevolg van corona, maar ik vond ook snel een leuke nieuwe baan met meer uitdaging. En de stokoude oma van Niels die in het ziekenhuis terecht kwam na een herseninfarct? Die was binnen een mum van tijd weer redelijk gezond thuis. We hebben geluk en we hebben helemaal niks te klagen kortom, maar ohh.. ik heb zin in zoveel meer dan dit.

Ik wil op kantoor werken en mijn collega’s in het echt leren kennen. De meeste van hen spreek ik namelijk alleen maar via de telefoon en in videocalls. Ik wil ’s ochtends de deur uitgaan en pas rond etenstijd weer terugkomen, samenwerken zonder schermpje ertussen en praatjes maken bij de koffieautomaat. Ik wil op zonnige vrijdagen het terras op met vriendinnen na werk en het weekend inluiden met biertjes en bitterballen. Keihard meezingen met liedjes na iets teveel drankjes en dansen tot mijn voeten er pijn van doen. Ik wil al mijn vrienden en familie zien en leuke dingen met ze doen om alle restjes eenzaamheid te verdrijven met z’n allen.

Ik wil alle restaurants in Utrecht proberen en nieuwe films zien in de bioscoop. Ik wil eindelijk een keertje op vakantie met Niels, want we zijn samen nog steeds niet verder gekomen dan een weekendje Brugge. En doe dan ook meteen maar dat weekendje weg met mijn nicht Cheryl waar we al weet ik hoelang over mijmeren. Citytripjes, roadtrips, strandvakanties, mijn bucketlist stroomt over op het moment.

Alles gaat goed en ik houd het nog wel even vol op deze manier, maar ik kan niet wachten tot er weer meermeermeer kan. Nog heel even geduld.

Lichtpuntjes in 2020

Dit jaar leek soms eindeloos te duren, maar ondanks alles zijn we nu toch echt aanbeland op de laatste dag van 2020. Het lijkt alsof er alleen maar vervelende dingen zijn gebeurd, maar als ik zo terugblik had ik eigenlijk best een prima jaar. Het was een beetje saai soms, maar gelukkig zijn erge dieptepunten me ook bespaard gebleven. En gelukkig waren er ook heel wat lichtpuntjes die me door de sleur van het thuiszitten heen hielpen.

Feestjes, concerten en meer leuks
Je zou het bijna vergeten, maar in de eerste maanden van het jaar was er nog niks aan de hand. Ik ging onder andere naar een balletvoorstelling met mijn beste vriendin, vierde mijn verjaardag met vrienden in een propvol Tivoli, deed mee aan een pubquiz in een restaurant in plaats van thuis, vierde carnaval in mijn hometown, borrelde erop los met mijn collega’s en ik ging naar concerten van Joshua Radin, the Darkness en Jade Bird. Genoeg leuks om op te teren in de lockdown die volgde in het voorjaar.

Gezelligheid thuis
De eerste lockdown kwam ik onder andere door met gezellige dagen met mijn vriend Niels en mijn huisgenoten. We vierden koningsdag op ons balkon met de bovenbuurman als DJ vanaf zijn balkon en we hielden regelmatig spelletjesavonden om de tijd door te komen. Verder hielpen wandelingen in de zon met het lieve hondje van de vorige huisgenote van Niels ook om onze dagen op te leuken.

Familie en vrienden extra waarderen
Na de lockdown was het tijd om al het sociale gemis in te halen. Van een weekje vakantie bij mijn ouders thuis tot etentjes met mijn favoriete nichtje en op het terras zitten met vriendinnen, het was allemaal zo ontzettend fijn. Normaal gesproken ben ik al ontzettend blij met al deze lieverds in mijn leven, maar dit jaar waardeerde ik het allemaal nog nét wat extra.

Een weekendje in Brugge
Een uitgebreide vakantie zagen Niels en ik niet zitten met alle Corona-maatregelen, maar we durfden het wel aan om twee dagen naar Brugge te gaan. Het was heerlijk om in alle rust te kunnen genieten van een stad die normaal overspoeld wordt door toeristen. Verder gingen we nog een weekendje naar Groningen, maar dat vonden we helaas een beetje tegenvallen.

Samenwonen met Niels
Het absolute hoogtepunt van dit jaar was de beslissing om samen te gaan wonen met mijn lieftallige vriendje. Het was een vrij spontane beslissing zoals ik eerder al eens schreef en dat maakte het misschien nog wel leuker. De afgelopen maanden hebben we er een heerlijk knus plekje van gemaakt en we genieten nog steeds volop van veel tijd samen doorbrengen. Dat maakt zelfs een jaar als dit jaar best te doen.

Danslessen volgen
In het najaar schreef ik me in bij een dansvereniging omdat ik het zo miste om danslessen te volgen. Het was al zo’n 5 jaar geleden dat ik mijn laatste dansles had, maar bij mijn eerste les Afrikaanse dans was het weer genieten geblazen net als vroeger. Op het moment ben ik bezig met Dancehall lessen en ook dat is heerlijk om te doen. Hier ga ik zeker weten mee door volgend jaar!

Op de valreep een nieuwe baan in de wacht slepen
Ik heb vrijwel het hele jaar gewerkt als copywriter bij een reisorganisatie, maar eind oktober kreeg ik te horen dat het helaas niet mogelijk was om mijn contract nog eens te verlengen tot een vast contract. Ik zag het al een beetje aankomen omdat de reissector op z’n zachtst gezegd niet zo lekker loopt op het moment en ik was ook al aan het solliciteren op allerlei functies. Binnen een paar weken sleepte ik gelukkig een nieuwe baan als copywriter in de wacht. Aanstaande maandag heb ik mijn eerste werkdag en ik heb superveel zin in deze nieuwe uitdaging!

Al met al was het dus helemaal niet zo’n vreselijk jaar voor mij. Op naar een nieuw jaar waarin we hopelijk snel weer meer kunnen, want ik kan niet wachten op festivals, concerten, feestjes en vakanties. Gelukkig nieuwjaar!

Een beetje beweging

Veelal werken vanuit thuis, geen festivals en concerten, geen uitgebreide vakanties naar het buitenland, niet teveel vrienden tegelijk zien en niet knuffelen met ze of te dicht bij ze komen, geen avondjes dansen, weinig nieuwe films in de bioscoop en dan nu ook nog een tweede golf. Al een half jaar staat een groot deel van mijn dagelijkse leven stil, en die van jou hoogstwaarschijnlijk ook. Dat is nog steeds wennen, soms gekmakend en vaak genoeg gewoonweg stom. Toch zijn er een hoop dingen wél in beweging en ik vind het tijd om daar even bij stil te staan.

Samenwonen met Niels
Laten we beginnen met de grootste verandering. Eentje die voor mij ook een beetje uit de lucht kwam vallen. Ik woon sinds ongeveer 1.5 maand samen met mijn vriend Niels. Dat stond voorlopig nog niet echt op de planning, maar een van de huisgenoten van Niels bleek plots te willen verhuizen. De andere huisgenoot wilde ook graag verhuizen en zo kwam Niels met een leeg appartement te zitten en de voorzichtige vraag of ik het misschien zag zitten om bij hem in te trekken. Veel meer samen zijn? Een eigen plekje hebben voor ons twee? Eindelijk weer een vaatwasser hebben en heel veel ruimte? Hell yessss, daar was ik wel voor in! Ik heb een prima jaartje gehad in mijn vorige appartement met mijn twee gezellige huisgenoten, maar ik geniet ook enorm van het samenwonen. Het voelt alsof alle puzzelstukjes precies op het goede moment samenvielen hierbij.

Een iets vollere agenda
Toen ik de vorige blog over Corona schreef was mijn agenda leeg, leger, leegst. Gelukkig heb ik in de tussentijd toch aardig wat leuke dingen beleefd. Zo ging ik een weekendje naar Brugge met Niels om te genieten van Vlaamse friet, Brugse Zot en de prachtige gebouwen in de stad die rechtstreeks uit een sprookje lijken te komen. Verder bracht ik veel gezellige dagen door met mijn familie, ging ik op dansles, pakte ik hier en daar weer eens een terrasje met een vriendin, volgde ik fijne yogalessen, ging ik een paar keer uiteten, zag ik de toffe film Tenet in de bios en zag ik een paar van mijn collega’s eindelijk weer tijdens twee gezellige kantoordagjes. Normaal zijn dat zulke normale dingen, maar nu waardeerde ik het allemaal veel meer omdat het eventjes niet kon. Conclusie: Mijn ‘normale’ dagelijkse leven is eigenlijk best wel heel erg leuk.

Natuurlijk is het balen dat er op dit moment weer strengere regels gelden dan de afgelopen tijd. Het is kut om steeds maar in je eentje te werken vanuit thuis en je collega’s niet te zien, in onzekerheid te zitten over je baan, je eenzaam te voelen, niet op vakantie te durven gaan en geen avondje lekker te kunnen gaan dansen. Tuurlijk is het allemaal moeilijk, maar aan de andere kant prijs ik me gelukkig dat ik nog zo veel goede dingen heb en meemaak in deze tijd. Niet álles is stom dit jaar, echt niet.

Leven in tijden van Corona

Ik had zoveel plannen voor dit jaar. Na een jaar vol moeilijke dagen zou 2020 helemaal mijn jaar worden. Dat dacht ik aan het begin van dit jaar, maar we weten allemaal dat dat heel anders heeft uitgepakt door Corona. Ik heb een grote streep gezet door de festivals en concerten die ik de komende tijd op de planning had staan en aan een vakantie naar het buitenland plannen waag ik me voorlopig ook nog maar niet zo zonder eigen auto. Verder werk ik momenteel fulltime vanuit thuis en ben ik voor de rest ook heel veel thuis geweest. Het was, en is soms nog steeds, wennen aan deze rustige manier van leven maar misschien was het wel precies wat ik nodig had.

Vanuit huis werken scheelt me zo’n 2 uur reizen per dag en die tijd heb ik voornamelijk gebruikt om meer te slapen. Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik de laatste keer zo uitgeslapen was als nu. Ik kom gemakkelijker mijn bed uit, ik ben meer gefocust als ik aan het werk ben en ik heb weer energie om allerlei dingen te doen na werk. Zo ben ik weer consequent aan het hardlopen geslagen. Het afgelopen jaar lukte me dat steeds maar niet door tijdgebrek en nu vind ik het juist een heerlijke manier om toch even naar buiten te gaan na een lange werkdag binnen. Ook heb ik gemerkt dat het eigenlijk heel goed voor me is om lekker thuis te rommelen. Series kijken (Persoonlijke aanraders so far: Valeria, Queer Eye en Agent Carter), spelletjes doen met mijn huisgenoten of vriend, boeken lezen, gamen op mijn Nintendo Switch (Animal Crossing!), veel wandelen en knuffelen met het hondje van de huisgenote van mijn vriend, nieuwe recepten proberen.. ik vind het allemaal heel fijn.

Natuurlijk, er zijn ook een hele hoop lastige dingen aan de situatie van de afgelopen tijd. Zo mis ik mijn collega’s bijvoorbeeld enorm. We zien elkaar regelmatig in videomeetings en we proberen contact te houden met elkaar, maar toch is dat niet hetzelfde als samen op kantoor zitten. Ik kan dus niet wachten tot dat weer kan, maar ik ben bang dat dat nog wel even gaat duren. Verder mistte ik mijn vrienden en familie enorm. De meeste van hen wonen buiten Utrecht en ik heb geen auto dus bezoekjes zaten er even niet in. Soms viel me dat best wel zwaar. Je kunt natuurlijk volop Whatsappen en bellen met elkaar, maar dat is het toch niet helemaal voor mij.

Ik ben dan ook hartstikke blij dat ik eindelijk weer eens een paar daagjes bij mijn ouders en broer ben en dat ik vrijdag mijn favoriete nichtje Cheryl weer eens zie. Mijn vriendinnen zie ik binnenkort gelukkig ook weer en ik heb wat leuke uitjes gepland met mijn vriend Niels. Zo heb ik toch weer wat dingen om naar uit te kijken, want daar was ik ondertussen ook wel weer aan toe. Ik ben benieuwd hoe het allemaal gaat lopen vanaf nu en ik hoop natuurlijk enorm dat we alles onder controle blijven houden als land. De rest komt allemaal vanzelf wel weer!

De eerste zonnestralen

Ik weet niet waarom maar opeens begon het weer te kriebelen. Zin om hier te schrijven. Het is meer dan een jaar geleden dat ik hier voor het laatst iets neerzette en in de tussentijd is er zoveel veranderd. Zoveel chaos, twijfels en gedoe, maar ondertussen kan ik de eerste zonnestralen gelukkig weer zien na stormen die nooit meer over leken te trekken. Nog een beetje voorzichtig maar wel hoopvol loop ik rond, neem ik de schade op en begin ik langzaam met opnieuw opbouwen.

Het liefste zou ik helemaal niet meer terugkijken, maar alleen maar vooruit naar dit nieuwe jaar waar ik zoveel hoop voor heb. Toch is het soms goed om nog even stil te staan bij alles wat er veranderd is. De afgelopen jaren schreef ik tussen de regels door al vaker over periodes dat ik niet lekker in mijn vel zat. Vaak was ik uitgeput door mijn werk waar ik mijn plek maar niet kon vinden en alle dingen die ik moest van mezelf en waar ik mezelf constant in vond falen. Verder vond ik het ontzettend moeilijk om om te gaan met negatieve gevoelens in plaats van het te negeren en weg te stoppen. Ik had verandering nodig kortom, maar waar begin je?

Die veranderingen kwamen vanzelf toen ik uit het niets werd ontslagen aan het begin van 2019. Ik kan me nog precies herinneren hoe de directeur me zijn kantoor binnenriep en ik totaal niet in de gaten had wat er aan de hand was. Een paar maanden daarvoor had ik een vast contract gekregen en ik had er nooit bij stilgestaan dat mijn baan zomaar wegbezuinigd kon worden. In een waas hoorde ik alles aan, pakte ik mijn spullen, nam ik afscheid van mijn collega’s en ging ik naar huis. Het besef en de tranen kwamen een tijdje daarna pas toen ik door de ijskoude regen naar huis fietste. Opeens was ik werkloos. Natuurlijk is het geen ramp om nieuw werk te zoeken als je jong bent en al wat ervaring hebt, maar het is een enorme klap als je uit het niks aan de kant wordt gezet en alle zekerheid bij je wordt weggehaald. Ik heb dan ook echt wel wat tijd nodig gehad om mezelf te herpakken en niet alleen maar huilend in bed te willen liggen. Het goede nieuws: binnen 2 maanden vond ik gelukkig een fijne nieuwe baan waar ik nu nog steeds met veel plezier werk.

In de weken dat ik zonder werk thuiszat dacht ik niet alleen na over wat voor werk ik wilde, maar ook over de rest van mijn leven. Toen begon het al een beetje te dagen dat het niet meer zo lekker liep met mijn vriend als dat ik mezelf en de buitenwereld graag voorhield. Achteraf gezien is het echt bizar hoelang ik mezelf voor de gek heb gehouden dat alles goed was, al wist ik diep van binnen dat dat niet zo was. We waren uit elkaar gegroeid, praatten eigenlijk nooit meer écht met elkaar en ik had het gevoel dat ik steeds meer van mezelf wegstopte en kwijtraakte in de laatste jaren dat we samen waren. Ook kon ik niet meer ontkennen dat ik een goeie vriend wel heel erg leuk was gaan vinden binnen een paar maanden. Bij hem lukte het op een of andere manier om te praten over álles waar ik mee zat. Dat gebeurt niet zomaar als alles goed zit in je relatie. Ik heb veel gepraat en geprobeerd met mijn vriend om het nog te redden, maar daar was het voor mijn idee al veel te laat voor. Het was de moeilijkste keuze die ik ooit gemaakt heb maar 8 maanden later kan ik tevreden zeggen dat het de goede keuze was voor ons allebei om onze relatie te verbreken en onze eigen weg te gaan.

Het advies als je een lange relatie verbreekt is vooral tijd voor jezelf nemen. Opnieuw ontdekken wie je eigenlijk bent zonder relatie. Ik trok me daar helemaal niks van aan en ging, eigenwijs als ik ben, mijn hart achterna. Je bent verliefd en je moet wat, zegmaar. Gelukkig kon ik alsnog veel tijd nemen om dingen te verwerken, verdrietig te zijn en eindeloos te praten over alles. Vooral in de lente- en zomermaanden had ik het heel zwaar maar ik ben er niet van weggerend en ben de strijd aangegaan met al mijn donkere gedachten met veel steun van mijn nieuwe liefde, lieve vrienden en familie. Nu heb ik eindelijk het gevoel dat dat zijn vruchten heeft afgeworpen en dat we er samen sterker door zijn geworden, hoe cliché dat ook mag klinken. Ik weet nu bijvoorbeeld precies wat ik niet meer wil in een relatie en ik durf dat eindelijk ook aan te geven. Uiteindelijk was het allemaal precies wat ik nodig had denk ik om uit te komen waar ik nu ben. Dus laat dat zonnetje maar schijnen in mijn leven!

De 18 beste dingen van 2018

Laten we maar meteen beginnen met een cliché: wat is dit jaar omgevlogen, zeg. Je hoort vaak dat de tijd steeds sneller lijkt te gaan naarmate je ouder wordt en daar ben ik het helemaal mee eens. Van het regelmatig bloggen is dit jaar wederom weinig terechtgekomen, surprise surprise. Dat zet ik vandaag recht met de beste momenten van 2018. Tijd voor #18of2018. Vorig jaar deelde ik mijn #17of2017 naar voorbeeld van Marlou via Twitter, maar ik doe nog maar heel weinig met mijn Twitter-account. Vandaar dat ik ga voor een ouderwets blogje. Let’s get going!

1. Verhuizen naar een nieuw appartement
Ik schreef eerder al een blogje over de verhuizing van mijn vriend Filip en mij naar een groter en mooier appartement. Nog steeds in ons geliefde Den Bosch, maar dan net iets verder weg van het centrum. Ruim een half jaar later zijn we nog steeds dolgelukkig met alle ruimte die we erbij hebben gekregen, het balkon, de vaatwasser en eigenlijk alles in ons fijne huisje.

2. Vakantie naar New York
Ook hier schreef ik eerder al een blog over. Filip en ik aten ons vooral een weg door New York heen met burgers, donuts, chocolate chip cookies en nog veel meer. Heerlijk! Verder zagen we natuurlijk alle mooie plekken van deze stad zoals het uitzicht vanaf Top of the Rock, Central Park, Brooklyn en nog veel meer. Het was een onvergetelijke week!

Afbeelding kan het volgende bevatten: lucht en buiten Continue reading

Teken van leven vanaf een nieuw plekje

Ja, hoi.. daar ben ik weer! Het was alweer een tijdje geleden dat ik hier iets van me liet horen, dus het begon toch weer te kriebelen. Ik heb deze keer heel fijn nieuws. Ik ben namelijk verhuisd naar een prachtig nieuw appartement. Nog steeds samen met m’n vriend, nog steeds in Den Bosch maar dan net iets buiten het centrum, nog steeds een huurappartement. In dat opzicht is er dus niet zoveel veranderd maar het is hier wel veel groter, mooier en zelfs een klein beetje goedkoper. Genoeg redenen om te verhuizen wat mij betreft.

Nieuw appartement

Van een loft naar een appartement
Nu zit ik dus helemaal in m’n nopjes achter mijn nieuwe bureau te tikken in een appartement waarvan ik nog steeds niet helemaal kan geloven dat het van ons is. Mijn leven is zo verdomde fijn op het moment. Het fijnste aan dit nieuwe huisje vind ik dat we verschillende kamers hebben. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar hiervoor woonden we in een loft in het centrum van Den Bosch. Eigenlijk kunnen we het beter een overpriced studio noemen met een fancy naampje.

Twee jaar geleden was dat het beste wat we konden krijgen en we hebben er ook met veel plezier gewoond, maar op een gegeven moment wordt het toch vervelend als je geen aparte slaapkamer hebt. Zeker omdat mijn vriend onregelmatige diensten heeft, waardoor hij soms ’s nachts werkt en overdag slaapt. Probeer je vriend maar eens een hele middag niet wakker te maken als je zo’n bulldozer bent als ik en constant dingen laat vallen. Het is dan ook echt genieten dat we nu meerdere kamers hebben en verder ben ik ook heel erg blij met het balkon, de ruime berging, de superdeluxe badkamer en de vaatwasser.

Verhuizen tijdens een hittegolf
Het verhuizen zelf was nog wel een dingetje als je je bedenkt hoe warm het is geweest de afgelopen weken. Het was echt zweten geblazen tijdens het leggen van de laminaatvloer en het verhuizen zelf was al helemaal ellende. Ik geloof dat ik tijdens een stevige sportsessie minder zweet dan in het weekend dat we al onze meubels en spullen oververhuisden. Gelukkig was het het allemaal waard achteraf gezien, al kunnen we even geen Ikea of bouwmarkt meer zien.

Met hulp van mijn lieve schoonouders en ouders lukte het om ons appartement in twee weekenden helemaal bewoonbaar te maken. Sindsdien zijn we vooral aan het wennen aan het wonen hier en het bevalt echt ontzettend goed. Er missen nog wat kleine dingen zoals gordijnen in de woonkamer, wat lampen en plantjes maar dat komt allemaal nog wel. Ik geloof dat we nu in ieder geval ons ultieme plekje hebben gevonden waar we wat langer willen blijven wonen. Vier keer verhuizen in ruim zeven jaar vind ik ook wel genoeg voor eventjes. Als alles binnenkort echt af is deel ik misschien wel wat foto’s, maar voor nu wilde ik gewoon eindelijk het bloggen weer eens een beetje oppakken. Mission accomplished!