Categorieën
Denken

Over je slecht voelen en troost zoeken

De belangrijkste les die ik de afgelopen jaren leerde en nog steeds aan het leren ben, is dat het beter is om het te delen met anderen als het niet goed gaat met je. Ik ben een binnenvetter, wil anderen niet lastig vallen met mijn moeilijkheden want iedereen heeft zelf al genoeg zorgen, los liever alles zelf op en zorg het liefste voor anderen. Dat vind ik allemaal duizend keer makkelijker dan mijn gevoelens onder ogen zien en de hulp vragen die ik soms zo hard nodig heb van anderen. Maar je kunt nog zo hard rennen, ooit komt het allemaal toch naar boven.

September 2016Een prachtig strand aan de kust van Sicilië, de zon hoog aan de hemel, geen wolkje aan de lucht en ik in tranen met mijn vriend die er bezorgd bijstaat met de restanten van twee ijsjes in zijn hand. We zijn op vakantie en ik voel me meer uitgeblust dan ooit. Ik heb al zeker een week lang knallende hoofdpijn, mijn hele lijf doet pijn en het is zo warm dat de ijsjes die mijn vriend voor ons ging halen onderweg gesmolten zijn. En die ijsjes zijn op een of andere manier de druppel die de emmer doen overlopen.

Later in ons vakantiehuisje praten we erover dat ik belachelijke hoge doelen stel voor mezelf en dat ik meer rust nodig heb. Als ik de halve marathon gelopen heb ga ik rustiger aan doen beloof ik mijn vriend en dan komt het allemaal wel goed. Ik vertel niets over hoe eenzaam en ellendig ik me die zomer voelde toen we pas verhuisd waren naar een stad waar we niemand kenden en hij zich non-stop op zijn werk stortte. Ik vertel niets over hoe het voelt alsof ik op dit moment in mijn leven nergens echt thuis hoor, niets over de negatieve gedachten die altijd ronddwalen in mijn hoofd en niets over de nachten dat ik verstijfd wakker lig en bang ben voor alles. Mijn dagen zijn grijs, grijs en nog eens grijs en ik praat er met niemand over en laat geen traan. Want ik heb toch niks om me verdrietig over te voelen in mijn prima leven?

Januari 2018 – Ik zit op een zondagmiddag in mijn eentje in de bios bij de film The Greatest Showman. Bij het eerste liedje beginnen mijn tranen te stromen en de rest van de film houdt het niet meer op. Ik huil snel bij films dus ik besteed er niet teveel aandacht aan, maar een beetje gek is het wel dat ik het zelfs niet drooghoud bij de feelgood-stukken. Gelukkig ben ik alleen en let er niemand op me. “Echt heel leuk en vrolijk”, antwoord ik als mijn vriend bij thuiskomst vraagt hoe de film was en ik rep met geen woord over de tranen of het lege gevoel dat me veel te vaak besluipt. Ik prop mijn leven liever vol met nieuwe mensen leren kennen, nieuwe dingen proberen en eigenlijk alles dat me maar af kan leiden van mijn gevoelens. Ik heb geen idee waar ik zo bang voor ben, maar ik blijf liever rennen dan dat ik voel.

Januari 2019 – Al dat nieuwe mensen leren kennen heeft zijn vruchten afgeworpen want ik heb eindelijk een paar lieverds gevonden waarmee het lukt om te praten. Ik wuif het eens niet weg, maar gooi al mijn verdriet eruit over alles dat ooit rot voelde in mijn leven. Waarom dat eerder nooit ging weet ik niet, maar ik ben blij dat het eindelijk wel lukt. Ik luister naar hun troostende woorden en laat me knuffelen, keer na keer. Het maakt me zachter en langzaam durf ik steeds meer hulp te accepteren, ook van mijn andere vrienden en familie. Het laat me zien dat mijn donkere dagen er mogen zijn en dat ik troost mag zoeken, ook al hebben anderen het misschien veel zwaarder dan ik. Soms vind ik het nog steeds doodeng en wil ik alles voor mezelf houden, maar uiteindelijk schiet je daar echt helemaal niks mee op. Houd op met rennen, voel alles wat je moet voelen en laat anderen helpen als dat nodig is. Dat is de enige manier.

Categorieën
Denken

Alles is goed

Mijn hele leven doe ik al teveel dingen. Ik wil alles proberen, alles zien, alles weten en overal ‘ja’ op zeggen. Ergens is dat enthousiasme een voordeel, maar het is ook knap lastig als je je rust hard nodig hebt. Zeker als je alles ook nog eens goed wilt doen voor iedereen en de neiging hebt om alle zorgen van de wereld op je rug te nemen. Eindeloos rennen en daarna instorten als ik mijn grenzen weer eens ver voorbij ben lijkt mijn vaste patroon te zijn dat ik nauwelijks kan doorbreken. Dat resulteerde afgelopen zomer in eventjes helemaal niets meer kunnen. Van simpele dingen als boodschappen doen kreeg ik al paniek in mijn hoofd. Gelukkig duurde die periode maar kort en kon ik na twee weken rust alweer beetje bij beetje op gaan bouwen, maar het blijft een proces van vallen en opstaan terwijl ik langzaamaan leer wat goed voor me is. Althans dat hoop ik te leren.

Het is vaak op z’n zachts gezegd niet echt rustig in mijn hoofd. Ik ben perfectionistisch, ik wil er voor iedereen zijn ten koste van mezelf, ik wil dat iedereen me aardig vindt en ik wil ook nog eens goed zijn in allerlei dingen, van m’n werk tot aan sport. Ik weet dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik de boel wat vaker gewoon de boel moet laten. Niet alles hoeft perfect en het maakt helemaal niks uit als niet iedereen je mag, maar wat is dat lastig om in dat eigenwijze hoofd van mij te krijgen. Ergens zit er altijd die gedachte dat het toch niet goed genoeg is. Dat ik niet goed genoeg ben. Dat ik meer mijn best moet doen. Lang was ik me maar vaag bewust van dit soort malende gedachtes in mijn hoofd die niet kloppen. Of misschien was ik me er wel bewust van maar nam ik het aan als de waarheid. Als je zulke giftige gedachten gelooft dan ga je ernaar handelen. Dan ga je constant teveel geven aan alles en iedereen terwijl je er maar weinig voor terug krijgt. Dan ga je harder en harder werken om jezelf ervan te overtuigen dat je wél goed genoeg bent. Totdat je opeens helemaal opgebrand bent zoals dat bij mij gebeurde na jarenlang teveel geven.

Het laatste jaar ben ik hard aan het werken eraan om vaker te kiezen wat goed is voor mij. Een paar vriendschappen sneuvelden daardoor helaas en dat doet pijn, maar misschien is het beter zo. Hetzelfde geldt voor mijn vorige relatie. We hebben het jarenlang heel fijn gehad samen, maar er veranderden dingen en ik was niet meer gelukkig met hem. Dat is moeilijk, maar het is oké. Zulke dingen gebeuren. Ook daar krijg ik steeds meer vrede mee. Verder is het een kwestie van veel rust nemen zodat er ruimte is voor negatieve gevoelens. En ruimte om de innerlijke strijd te voeren om van die gevoelens af te komen. Het is geen makkelijk of snel proces maar ik heb zo’n gevoel dat ik op deze manier gelukkiger dan ooit word. En soms bij vlagen al ben zelfs. Wat mijn hoofd ook zegt, ik ben wél goed genoeg. Ik doe alles helemaal prima. Alles is goed.

Categorieën
Denken

Vrije tijd is onbetaalbaar

Ik heb al heel vaak geschreven en gezegd dat ik meer rust zou gaan nemen. Niet meer als een werveldwind door het leven gaan en niet meer uiteindelijk met een overvol hoofd en uitgeput lichaam op de bank eindigen. Iets zeggen en iets daadwerkelijk doen bleken daarbij steeds weer twee verschillende dingen te zijn in mijn geval. Voor ik het wist stond de volgende volgepropte dag alweer op de planning. Om eindelijk echt eens wat rust te creeëren voor mezelf werk ik daarom sinds begin dit jaar 36 uur in plaats van 40 uur per week. Die paar uurtjes lijken misschien niets te veranderen, maar voor mij maakt het een wereld van verschil.

Ik heb ervoor gekozen om een keer in de twee weken een vrije dag te nemen op vrijdag van mijn extra vrije uurtjes. Eergisteren had ik mijn tweede vrije vrijdag van dit jaar en ik moet zeggen dat het weekend nu eindeloos lijkt te duren. Ik heb zelfs de rust gevonden om op zondagochtend blogjes van anderen te lezen en zelf een stukje te tikken. Normaal gesproken zou ik mezelf op dit moment in moeilijke houdingen friemelen bij een yogales, maar dat heb ik lekker vrijdagochtend al gedaan. Door die extra vrije dag heb ik dus wat meer speling om alle dingen die ik leuk vind om te doen te verdelen over de dagen. Ik ben hartstikke blij met die extra ademruimte en direct toen ik besloot om iets minder te werken voelde ik me enorm opgelucht. Volgens mij is dit kleine beetje extra vrije tijd precies wat ik nodig heb om in balans te blijven.

Misschien ben jij zo iemand die het onzin vindt om parttime te werken als je nog geen kinderen hebt of een andere ‘goede reden’ hebt om minder te werken. Dat begrijp ik goed, want zelf was ik ook zo. Een lieve vriendin van me, die het leven zo nu en dan veel beter lijkt te begrijpen dan ik, vroeg me regelmatig of mijn leven niet te druk was met al dat werken, mijn duizend hobby’s en mijn eeuwige perfectionisme. Dat wuifde ik vervolgens lachend weg met een ‘Daar wen je vanzelf aan’. Er zijn genoeg mensen die veel harder en meer werken dan ik, dus wat stelde die zogenaamde ‘drukte’ van mij nou eigenlijk helemaal voor. Dat dacht ik dan, maar eigenlijk had die vriendin het bij het juiste eind. Het lijkt vaak alsof er een beetje een taboe heerst op vrije tijd voor jezelf nemen, want stel je voor dat het lijkt alsof je niet 24/7 je dromen aan het najagen bent. Ik liet me meer beïnvloeden door dat soort onrealistische denkbeelden dan ik zelf doorhad.

Nu lukt het me gelukkig om me daar niet meer zoveel van aan te trekken. Het gaat er niet om hoeveel uur je werkt. Het gaat erom of dat goed voelt voor jou. Ik genoot niet meer ultiem van leuke dingen, omdat ik in mijn hoofd vaak alweer bezig was met het volgende puntje op mijn to do-list dat afgevinkt moest worden. Minder werken lost dat voor een deel op en verder probeer ik iets vaker nee te zeggen tegen dingen en voor mijn eigen rust te kiezen. Verder merkte ik dat ik soms totaal inspiratieloos op mijn werk zat. Dan lukte het me alleen om mijn standaard riedeltje op papier te krijgen, maar een origineel idee was onvindbaar in die grijze massa van mij. Na een paar vrije dagen of vakantie barst ik juist van de ideeën, dus extra vrije tijd is in dat opzicht ook heel goed voor me.

Ik voel me kortom beter, minder gehaast, energieker én ik heb m’n creativiteit terug. Daarvoor vind ik het geen enkel probleem om een klein beetje salaris in te leveren. Voldoende vrije tijd is wat mij betreft onbetaalbaar. Gun jezelf dat ook en neem meer vrij als je dat graag wilt en kunt. Je bent het waard!

Categorieën
Denken

17 dingen die ik wil doen in 2017

Wat doe je aan het begin van een nieuw jaar als je zo iemand bent die overal een lijstje voor opstelt? Een lijstje maken met goede voornemens en doelen voor het komende jaar, natuurlijk! Ik weet best dat je op ieder moment van het jaar kunt beginnen met nieuwe goede gewoonten en nieuwe doelen, maar zo’n vers nieuw jaar dat nog helemaal open voor je ligt, geeft toch altijd net dat beetje meer motivatie om aan de slag te gaan met van alles en nog wat. Afgelopen zomer besloot ik dat ik wat minder wil leven van to do-list naar to do-list en dat ik meer wil doen waar ik zin in heb. Het leven is te kort om altijd maar dingen te moeten van jezelf. Daarom heb ik voor 2017 een lijstje gemaakt met 17 dingen die ik wil doen, omdat het me leuk lijkt of omdat ik er om een andere reden zin in heb. Op naar een knallend jaar vol plezier!

just do it

Categorieën
Denken

Het komt wel goed, schatje

Wat kan het leven je het soms toch moeilijk maken. Heb je net een beetje het gevoel dat je alles op een rijtje hebt en dat je eindelijks eens achterover kunt leunen en dan komt de volgende tegenslag alweer om de hoek kijken. Het komt nu eenmaal maar weinig voor dat alles tegelijk goed gaat in je leven. Ik ben over het algemeen heel gelukkig met mijn leven, maar ik heb ook wel eens van die periodes dat ik liever gewoon terug in bed kruip. Gewoon een beetje vertrouwen hebben in alles is dan het beste wat je kunt doen.

everything will be okay

Categorieën
Denken

Tijd om aan de rem te trekken

Ik heb er alweer een weekje werken op zitten, maar daarvoor had ik twee heerlijke weken vakantie. Dat vrije dagen een mens goed doen, merkte ik toen maar weer en ik merkte ook dat ik alweer eens veel te hard gewerkt had en te lang door was gegaan met van alles. Ik ben een harde werker en een echte doorzetter en dat zorgt ervoor dat ik vaak per ongeluk doorga met iets totdat ik helemaal leeg ben. Het eerste weekend wist ik dan ook echt even niet wat ik aan moest met mezelf. Daarna voelde ik me gelukkig weer een stuk beter en ik heb ook ontzettend genoten van mijn vakantie in Sicilië. Ondertussen zit ik weer vol nieuwe energie, maar ik wil voortaan voorkomen dat ik maar door en door ga.

3600e71c70b84838e38891da29ddad17

Categorieën
Denken

Zuur doen over goede doelen

De kerstdagen zitten er weer op. Ik hoop dat jullie allemaal hele fijne dagen hebben gehad vol met gezelligheid, veel eten, familie en vrienden en mooie cadeaus. Van mij had het allemaal nog wat langer mogen duren. Ik ben helemaal gek op de kerstdagen en december is dan ook mijn favoriete maand van het jaar. Er is echter een minpuntje aan de kerstdagen. Niet het gestress om een kerstdiner te maken of om alle cadeaus op tijd in te slaan. Nee, wat ik altijd erg vervelend vind is het jaarlijkse terugkerende gezeur over goede doelen.

Bron
Categorieën
Denken

Toekomstzorgen.. ehh.. -dromen

Het is alweer veel te lang geleden dat ik een post schreef voor mijn blog. Het begint met een paar dagen geen inspiratie en voor ik het weet zijn we weer een hele maand of nog langer verder. Mijn blog is ook niet zo groot dat lezers me echt missen als ik niets van me laat horen, dus dat is ook geen stok achter de deur. Toch vind ik het hartstikke leuk om te schrijven, iedere keer weer. Bij deze dus weer eens een poging om mijn blog bij te houden. Wat extra schrijfoefeningen zijn nooit weg.

Categorieën
Denken

Honderd dagen gelukkig zijn

Het zweeft overal rond op internet: de 100 happy days-challenge. Een leuk initiatief om wat bewuster om te gaan met de kleine dingen die het leven mooi maken.’Honderd dagen gelukkig zijn is wel erg veel. wat als ik eens een off-day heb?’ hoor ik je denken. Zo zit het echter niet in elkaar. Je hoeft heus niet een derde van het jaar huppelend door het leven te gaan. Het gaat er juist om dat je ook op mindere dagen op zoek gaat naar iets waar je blij van wordt.

Categorieën
Denken

Money can’t buy happiness

Iets meer dan een maand geleden kreeg ik te horen dat ik ontslagen zou worden bij mijn bijbaantje. Er was te weinig werk op de afdeling waar ik werkte, hoe jammer mijn baas het ook vond. Dik twee weken later had ik al mijn laatste werkdag en toen kon ik dus gaan solliciteren naar een nieuw baantje. Wie de laatste tijd heeft gezocht naar een bijbaantje weet wel hoe dat gaat. Mailtjes sturen naar alle mogelijke bedrijven en bij vrijwel alle bedrijven afgewezen worden. Ik ben al 21 jaar en in de bijbaantjes-wereld ben je dan ‘te oud’ voor veel werk. Al met al was het niet heel bemoedigend allemaal en ik begon me zorgen te maken, als de stresskip die ik ben.

Bron