Categorieën
Leven

Even bijpraten

Ik vond het wel weer eens tijd voor een beetje bijpraten op mijn blog. Dan kan ik over 10 jaar nog eens teruglezen hoe ik mijn tijd vulde met thuiszitten als alle herinneringen aan de coronacrisis ver weggestopt in mijn geheugen zitten. Wat duurt het allemaal lang, hè? Duimen maar dat de versoepelingen die voor volgende week gepland staan door kunnen gaan, zodat we weer voorzichtig vooruit kunnen.

Het leven is maar lastig op het moment vind ik. Aan de ene kant liggen de ziekenhuizen vol met patiënten die vechten voor hun leven en aan de andere kant worden mensen steeds onvoorzichtiger. Ik probeer me nog steeds zo goed mogelijk aan alle regels te houden, maar ik snap ook dat het voor velen niet meer te doen is. In het begin vond ik het wel lekker om meer thuis te zijn en bij te kunnen slapen, maar ondertussen heb ook ik het helemaal gehad.

Ik ga mentaal niet altijd even lekker en ik merk dat dat verergert door de lockdown. Als ik lekker druk ben en tussen de mensen ben kan ik mezelf redelijk goed afleiden op dagen dat ik me depri voel en teveel in mijn hoofd zit, maar als ik de hele dag thuis zit te werken in mijn eentje lukt dat nauwelijks. Dan is het eeuwige gepieker niet te stoppen en ga ik me steeds slechter voelen totdat mijn vriend thuiskomt van zijn werk of ik iemand bel om even te praten. Geef mij maar een drukke dag waarbij ik de kans niet krijg om mijn hele leven te overdenken.

Maarrr ik heb ook goed nieuws in deze stomme tijd.. we hebben een auto gekocht! Na jaren iedere dag met de trein reizen was ik een beetje klaar met overvolle treinen en de coronacrisis heeft dat gevoel alleen maar versterkt. Bovendien is mijn huidige werk veel makkelijker te bereiken met de auto dan met het OV. Ik ben ontzettend blij met mijn leuke rode Suzuki waarmee ik zo af en toe naar kantoor kan crossen en waarmee ik weer wat dingen kan ondernemen. Op naar heel veel avonturen, maar eerst nog eventjes braaf wachten op versoepelingen.

Categorieën
Leven

Zin in meermeermeer

Laat ik ermee beginnen dat het best goed met me gaat in deze coronacrisis. Mijn familie en vrienden zijn gezond, ik heb het thuis gezellig met mijn vriend Niels en ik heb een prima inkomen om van te leven. Ik verloor dan misschien wel mijn baan als gevolg van corona, maar ik vond ook snel een leuke nieuwe baan met meer uitdaging. En de stokoude oma van Niels die in het ziekenhuis terecht kwam na een herseninfarct? Die was binnen een mum van tijd weer redelijk gezond thuis. We hebben geluk en we hebben helemaal niks te klagen kortom, maar ohh.. ik heb zin in zoveel meer dan dit.

Ik wil op kantoor werken en mijn collega’s in het echt leren kennen. De meeste van hen spreek ik namelijk alleen maar via de telefoon en in videocalls. Ik wil ’s ochtends de deur uitgaan en pas rond etenstijd weer terugkomen, samenwerken zonder schermpje ertussen en praatjes maken bij de koffieautomaat. Ik wil op zonnige vrijdagen het terras op met vriendinnen na werk en het weekend inluiden met biertjes en bitterballen. Keihard meezingen met liedjes na iets teveel drankjes en dansen tot mijn voeten er pijn van doen. Ik wil al mijn vrienden en familie zien en leuke dingen met ze doen om alle restjes eenzaamheid te verdrijven met z’n allen.

Ik wil alle restaurants in Utrecht proberen en nieuwe films zien in de bioscoop. Ik wil eindelijk een keertje op vakantie met Niels, want we zijn samen nog steeds niet verder gekomen dan een weekendje Brugge. En doe dan ook meteen maar dat weekendje weg met mijn nicht Cheryl waar we al weet ik hoelang over mijmeren. Citytripjes, roadtrips, strandvakanties, mijn bucketlist stroomt over op het moment. Oh, en laten we het belangrijkste niet vergeten.. ik wil naar festivals en concerten. Mijn laatste concert is bijna een jaar geleden en ik verlang zo intens naar live genieten van raggende gitaren en teksten meebrullen met een enthousiaste zaal. Alle tickets voor festivals en concerten wachten al veel te lang in mijn inbox om eindelijk eens gebruikt te worden. En ik wil eindelijk weer danslessen volgen in een zaal in plaats van via Zoom en de energie van een groep voelen.

Alles gaat goed en ik houd het nog wel even vol op deze manier, maar ik kan niet wachten tot er weer meermeermeer kan. Nog heel even geduld.

Categorieën
Leven

Lichtpuntjes in 2020

Dit jaar leek soms eindeloos te duren, maar ondanks alles zijn we nu toch echt aanbeland op de laatste dag van 2020. Het lijkt alsof er alleen maar vervelende dingen zijn gebeurd, maar als ik zo terugblik had ik eigenlijk best een prima jaar. Het was een beetje saai soms, maar gelukkig zijn erge dieptepunten me ook bespaard gebleven. En gelukkig waren er ook heel wat lichtpuntjes die me door de sleur van het thuiszitten heen hielpen.

Feestjes, concerten en meer leuks
Je zou het bijna vergeten, maar in de eerste maanden van het jaar was er nog niks aan de hand. Ik ging onder andere naar een balletvoorstelling met mijn beste vriendin, vierde mijn verjaardag met vrienden in een propvol Tivoli, deed mee aan een pubquiz in een restaurant in plaats van thuis, vierde carnaval in mijn hometown, borrelde erop los met mijn collega’s en ik ging naar concerten van Joshua Radin, the Darkness en Jade Bird. Genoeg leuks om op te teren in de lockdown die volgde in het voorjaar.

Gezelligheid thuis
De eerste lockdown kwam ik onder andere door met gezellige dagen met mijn vriend Niels en mijn huisgenoten. We vierden koningsdag op ons balkon met de bovenbuurman als DJ vanaf zijn balkon en we hielden regelmatig spelletjesavonden om de tijd door te komen. Verder hielpen wandelingen in de zon met het lieve hondje van de vorige huisgenote van Niels ook om onze dagen op te leuken.

Familie en vrienden extra waarderen
Na de lockdown was het tijd om al het sociale gemis in te halen. Van een weekje vakantie bij mijn ouders thuis tot etentjes met mijn favoriete nichtje en op het terras zitten met vriendinnen, het was allemaal zo ontzettend fijn. Normaal gesproken ben ik al ontzettend blij met al deze lieverds in mijn leven, maar dit jaar waardeerde ik het allemaal nog nét wat extra.

Een weekendje in Brugge
Een uitgebreide vakantie zagen Niels en ik niet zitten met alle Corona-maatregelen, maar we durfden het wel aan om twee dagen naar Brugge te gaan. Het was heerlijk om in alle rust te kunnen genieten van een stad die normaal overspoeld wordt door toeristen. Verder gingen we nog een weekendje naar Groningen, maar dat vonden we helaas een beetje tegenvallen.

Samenwonen met Niels
Het absolute hoogtepunt van dit jaar was de beslissing om samen te gaan wonen met mijn lieftallige vriendje. Het was een vrij spontane beslissing zoals ik eerder al eens schreef en dat maakte het misschien nog wel leuker. De afgelopen maanden hebben we er een heerlijk knus plekje van gemaakt en we genieten nog steeds volop van veel tijd samen doorbrengen. Dat maakt zelfs een jaar als dit jaar best te doen.

Danslessen volgen
In het najaar schreef ik me in bij een dansvereniging omdat ik het zo miste om danslessen te volgen. Het was al zo’n 5 jaar geleden dat ik mijn laatste dansles had, maar bij mijn eerste les Afrikaanse dans was het weer genieten geblazen net als vroeger. Op het moment ben ik bezig met Dancehall lessen en ook dat is heerlijk om te doen. Hier ga ik zeker weten mee door volgend jaar!

Op de valreep een nieuw baan in de wacht slepen
Ik heb vrijwel het hele jaar gewerkt als copywriter bij een reisorganisatie, maar eind oktober kreeg ik te horen dat het helaas niet mogelijk was om mijn contract nog eens te verlengen tot een vast contract. Ik zag het al een beetje aankomen omdat de reissector op z’n zachtst gezegd niet zo lekker loopt op het moment en ik was ook al aan het solliciteren op allerlei functies. Binnen een paar weken sleepte ik gelukkig een nieuwe baan als copywriter in de wacht. Aanstaande maandag heb ik mijn eerste werkdag en ik heb superveel zin in deze nieuwe uitdaging!

Al met al was het dus helemaal niet zo’n vreselijk jaar voor mij. Op naar een nieuw jaar waarin we hopelijk snel weer meer kunnen, want ik kan niet wachten op festivals, concerten, feestjes en vakanties. Gelukkig nieuwjaar!

Categorieën
Leven

Warmte

Kaarsjes die rustig flikkeren, de zachte tonen van het album ‘Folklore’ van Taylor Swift uit de speakers, comfortabele kleren aan en mijn lievelingspersoon op deze aarde die me gedachteloos over mijn benen kriebelt. Ik voel me kalm en warm vanbinnen op deze doodnormale doordeweekse avond. Het is allemaal helemaal goed zo en pas nu besef ik hoelang die rust er niet meer was in mij. En hoeveel ik het gemist heb.

Soms ben ik nog steeds zoekende, jachtig en veel te druk. Dan heb ik de neiging om iedere week weer vol te proppen met veel van alles. Veel sporten, veel sociale afspraken, veel werk, veel moeten. En vooral heel weinig voelen hoe ik me echt voel. Ook al weet ik dondersgoed dat dat niet goed is voor me. Maar dat wordt afgewisseld met heldere momenten dat alles op zijn plek lijkt te vallen en ik me goed voel en zonder problemen rustig aan kan doen.

De dalen worden minder diep dan ze lange tijd waren, ik kan mijn slechte dagen beter aan en sommige dingen heb ik zelfs helemaal losgelaten ondertussen. Ik denk nauwelijks nog verdrietig terug aan allerlei herinneringen uit het verleden en of ik dingen anders had moeten doen. Die gevoelens hebben plaatsgemaakt voor een soort nostalgie en een gelukkig gevoel over het heden. Alles loopt zoals het lopen moet. Daar heb ik vertrouwen in.

En als het dan toch een keertje helemaal mis is en ik uren wakker lig met malende gedachten, dan is mijn lieve Niels er. Om zijn armen om me heen te slaan en slaperig sussende woorden te zeggen. Om me eraan te herinneren dat alles in de ochtend weer een stuk minder hopeloos lijkt. Om me te laten voelen dat praten altijd beter is dan alles voor jezelf houden en zo een monster in jezelf te creëren waar je nauwelijks aan kunt ontsnappen. En zo vind ik de warmte in mezelf weer, keer op keer.

Categorieën
Denken

Over je slecht voelen en troost zoeken

De belangrijkste les die ik de afgelopen jaren leerde en nog steeds aan het leren ben, is dat het beter is om het te delen met anderen als het niet goed gaat met je. Ik ben een binnenvetter, wil anderen niet lastig vallen met mijn moeilijkheden want iedereen heeft zelf al genoeg zorgen, los liever alles zelf op en zorg het liefste voor anderen. Dat vind ik allemaal duizend keer makkelijker dan mijn gevoelens onder ogen zien en de hulp vragen die ik soms zo hard nodig heb van anderen. Maar je kunt nog zo hard rennen, ooit komt het allemaal toch naar boven.

September 2016Een prachtig strand aan de kust van Sicilië, de zon hoog aan de hemel, geen wolkje aan de lucht en ik in tranen met mijn vriend die er bezorgd bijstaat met de restanten van twee ijsjes in zijn hand. We zijn op vakantie en ik voel me meer uitgeblust dan ooit. Ik heb al zeker een week lang knallende hoofdpijn, mijn hele lijf doet pijn en het is zo warm dat de ijsjes die mijn vriend voor ons ging halen onderweg gesmolten zijn. En die ijsjes zijn op een of andere manier de druppel die de emmer doen overlopen.

Later in ons vakantiehuisje praten we erover dat ik belachelijke hoge doelen stel voor mezelf en dat ik meer rust nodig heb. Als ik de halve marathon gelopen heb ga ik rustiger aan doen beloof ik mijn vriend en dan komt het allemaal wel goed. Ik vertel niets over hoe eenzaam en ellendig ik me die zomer voelde toen we pas verhuisd waren naar een stad waar we niemand kenden. Ik vertel niets over hoe het voelt alsof ik op dit moment in mijn leven nergens echt thuis hoor, niets over de negatieve gedachten die altijd ronddwalen in mijn hoofd en niets over de nachten dat ik verstijfd wakker lig en bang ben voor alles. Mijn dagen zijn grijs, grijs en nog eens grijs en ik praat er met niemand over en laat geen traan. Want ik heb toch niks om me verdrietig over te voelen in mijn prima leven?

Januari 2018 – Ik zit op een zondagmiddag in mijn eentje in de bios bij de film The Greatest Showman. Bij het eerste liedje beginnen mijn tranen te stromen en de rest van de film houdt het niet meer op. Ik huil snel bij films dus ik besteed er niet teveel aandacht aan, maar een beetje gek is het wel dat ik het zelfs niet drooghoud bij de feelgood-stukken. Gelukkig ben ik alleen en let er niemand op me. “Echt heel leuk en vrolijk”, antwoord ik als mijn vriend bij thuiskomst vraagt hoe de film was en ik rep met geen woord over de tranen of het lege gevoel dat me veel te vaak besluipt. Ik prop mijn leven liever vol met nieuwe mensen leren kennen, nieuwe dingen proberen en eigenlijk alles dat me maar af kan leiden van mijn gevoelens. Ik heb geen idee waar ik zo bang voor ben, maar ik blijf liever rennen dan dat ik voel.

Januari 2019 – Al dat nieuwe mensen leren kennen heeft zijn vruchten afgeworpen want ik heb eindelijk een paar lieverds gevonden waarmee het lukt om te praten. Ik wuif het eens niet weg, maar gooi al mijn verdriet eruit over alles dat ooit rot voelde in mijn leven. Waarom dat eerder nooit ging weet ik niet, maar ik ben blij dat het eindelijk wel lukt. Ik luister naar hun troostende woorden en laat me knuffelen, keer na keer. Het maakt me zachter en langzaam durf ik steeds meer hulp te accepteren, ook van mijn andere vrienden en familie. Het laat me zien dat mijn donkere dagen er mogen zijn en dat ik troost mag zoeken, ook al hebben anderen het misschien veel zwaarder dan ik. Soms vind ik het nog steeds doodeng en wil ik alles voor mezelf houden, maar uiteindelijk schiet je daar echt helemaal niks mee op. Houd op met rennen, voel alles wat je moet voelen en laat anderen helpen als dat nodig is. Dat is de enige manier.

Categorieën
Leven

Een beetje beweging

Veelal werken vanuit thuis, geen festivals en concerten, geen uitgebreide vakanties naar het buitenland, niet teveel vrienden tegelijk zien en niet knuffelen met ze of te dicht bij ze komen, geen avondjes dansen, weinig nieuwe films in de bioscoop en dan nu ook nog een tweede golf. Al een half jaar staat een groot deel van mijn dagelijkse leven stil, en die van jou hoogstwaarschijnlijk ook. Dat is nog steeds wennen, soms gekmakend en vaak genoeg gewoonweg stom. Toch zijn er een hoop dingen wél in beweging en ik vind het tijd om daar even bij stil te staan.

Samenwonen met Niels
Laten we beginnen met de grootste verandering. Eentje die voor mij ook een beetje uit de lucht kwam vallen. Ik woon sinds ongeveer 1.5 maand samen met mijn vriend Niels. Dat stond voorlopig nog niet echt op de planning, maar een van de huisgenoten van Niels bleek plots te willen verhuizen. De andere huisgenoot wilde ook graag verhuizen en zo kwam Niels met een leeg appartement te zitten en de voorzichtige vraag of ik het misschien zag zitten om bij hem in te trekken. Veel meer samen zijn? Een eigen plekje hebben voor ons twee? Eindelijk weer een vaatwasser hebben en heel veel ruimte? Hell yessss, daar was ik wel voor in! Ik heb een prima jaartje gehad in mijn vorige appartement met mijn twee gezellige huisgenoten, maar ik geniet ook enorm van het samenwonen. Het voelt alsof alle puzzelstukjes precies op het goede moment samenvielen hierbij.

Een iets vollere agenda
Toen ik de vorige blog over Corona schreef was mijn agenda leeg, leger, leegst. Gelukkig heb ik in de tussentijd toch aardig wat leuke dingen beleefd. Zo ging ik een weekendje naar Brugge met Niels om te genieten van Vlaamse friet, Brugse Zot en de prachtige gebouwen in de stad die rechtstreeks uit een sprookje lijken te komen. Verder bracht ik veel gezellige dagen door met mijn familie, ging ik op dansles, pakte ik hier en daar weer eens een terrasje met een vriendin, volgde ik fijne yogalessen, ging ik een paar keer uiteten, zag ik de toffe film Tenet in de bios en zag ik een paar van mijn collega’s eindelijk weer tijdens twee gezellige kantoordagjes. Normaal zijn dat zulke normale dingen, maar nu waardeerde ik het allemaal veel meer omdat het eventjes niet kon. Conclusie: Mijn ‘normale’ dagelijkse leven is eigenlijk best wel heel erg leuk.

Natuurlijk is het balen dat er op dit moment weer strengere regels gelden dan de afgelopen tijd. Het is kut om steeds maar in je eentje te werken vanuit thuis en je collega’s niet te zien, in onzekerheid te zitten over je baan, je eenzaam te voelen, niet op vakantie te durven gaan en geen avondje lekker te kunnen gaan dansen. Tuurlijk is het allemaal moeilijk, maar aan de andere kant prijs ik me gelukkig dat ik nog zo veel goede dingen heb en meemaak in deze tijd. Niet álles is stom dit jaar, echt niet.

Categorieën
Leven

Een stukje over de liefde

“Biep biep biep”. Het is half 8 ’s ochtends op een doordeweekse dag en mijn wekker rukt me uit mijn slaap. Naast me klinkt slaperig gegrom. Snel uit met die wekker en nog even tegen Niels aan kruipen aan voor 10 minuutjes knuffelen voordat ik er echt uit moet. Soms slaap ik stiekem nog heel eventjes door, soms hebben we het over wat we gedroomd hebben en vaak genieten we gewoon van dicht tegen elkaar aanliggen in stilte voordat ik mezelf naar de douche dwing. Onze veilige haven in de ochtend voordat het alledaagse leven vol gedoe weer begint. Ik kan me geen betere start van de dag wensen en ik ben zo blij om te kunnen genieten van dit soort ‘kleine’ dingen.

Nooit eerder schreef ik hier een stukje over kriebels in mijn buik, roze wolken, eindeloos verlangen om bij die ene te zijn en het geluk van simpele dingen als hand in hand lopen of de blik van de ander opvangen en precies weten wat hij denkt. Gek eigenlijk, want liefde is wel hetgeen waar ik veel over nadenk en mee bezig ben. Vroeger schreef ik dagboeken vol over stille liefdes, vakantievriendjes, eindeloos geflirt, liefdesverdriet en mijn eerste serieuze relatie maar op een gegeven moment ben ik daar mee opgehouden. Mijn kalverliefdes gingen over in een rustig voortkabbelende stabiele liefde en zo hield het schrijven ook op. Ik plaatste hier stukjes over allerlei dingen die speelden in mijn leven, maar ik voelde nooit de behoefte om daarbij ook iets te schrijven over mijn relatie behalve kort toen het na meer dan 10 jaar stuk liep. Misschien dat dat niet schrijven over mijn gevoelens en er vaak ook niet over nadenken juist ervoor zorgde dat ik veel te laat doorhad wat er niet meer klopte in mijn relatie. Kop in het zand en gewoon doorgaan alsof er niet aan de hand was.

Grappig om te merken dat mijn hart nu met een ‘nieuwe’ verliefdheid juist weer overstroomt van liefde en zin om hierover te schrijven. Ik geniet weer van de liefde en iedereen mag het weten. Net zoals ik dat vroeger had als ik zat te zwijmelen op mijn kleine slaapkamertje met mijn dagboek bij de hand. Ik denk dat het goed is om toch te proberen om hierover te schrijven, ook al is het soms misschien heel cheesy. Zo blijf je alles waarderen en wordt niks vanzelfsprekend. Het is zó bijzonder om iemand te vinden waar je nooit genoeg van lijkt te krijgen, dus dat mag gevierd worden. En daar begin ik nú mee ;)

Categorieën
Leven

Leven in tijden van Corona

Ik had zoveel plannen voor dit jaar. Na een jaar vol moeilijke dagen zou 2020 helemaal mijn jaar worden. Dat dacht ik aan het begin van dit jaar, maar we weten allemaal dat dat heel anders heeft uitgepakt door Corona. Ik heb een grote streep gezet door de festivals en concerten die ik de komende tijd op de planning had staan en aan een vakantie naar het buitenland plannen waag ik me voorlopig ook nog maar niet zo zonder eigen auto. Verder werk ik momenteel fulltime vanuit thuis en ben ik voor de rest ook heel veel thuis geweest. Het was, en is soms nog steeds, wennen aan deze rustige manier van leven maar misschien was het wel precies wat ik nodig had.

Vanuit huis werken scheelt me zo’n 2 uur reizen per dag en die tijd heb ik voornamelijk gebruikt om meer te slapen. Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik de laatste keer zo uitgeslapen was als nu. Ik kom gemakkelijker mijn bed uit, ik ben meer gefocust als ik aan het werk ben en ik heb weer energie om allerlei dingen te doen na werk. Zo ben ik weer consequent aan het hardlopen geslagen. Het afgelopen jaar lukte me dat steeds maar niet door tijdgebrek en nu vind ik het juist een heerlijke manier om toch even naar buiten te gaan na een lange werkdag binnen. Ook heb ik gemerkt dat het eigenlijk heel goed voor me is om lekker thuis te rommelen. Series kijken (Persoonlijke aanraders so far: Valeria, Queer Eye en Agent Carter), spelletjes doen met mijn huisgenoten of vriend, boeken lezen, gamen op mijn Nintendo Switch (Animal Crossing!), veel wandelen en knuffelen met het hondje van de huisgenote van mijn vriend, nieuwe recepten proberen.. ik vind het allemaal heel fijn.

Natuurlijk, er zijn ook een hele hoop lastige dingen aan de situatie van de afgelopen tijd. Zo mis ik mijn collega’s bijvoorbeeld enorm. We zien elkaar regelmatig in videomeetings en we proberen contact te houden met elkaar, maar toch is dat niet hetzelfde als samen op kantoor zitten. Ik kan dus niet wachten tot dat weer kan, maar ik ben bang dat dat nog wel even gaat duren. Verder mistte ik mijn vrienden en familie enorm. De meeste van hen wonen buiten Utrecht en ik heb geen auto dus bezoekjes zaten er even niet in. Soms viel me dat best wel zwaar. Je kunt natuurlijk volop Whatsappen en bellen met elkaar, maar dat is het toch niet helemaal voor mij.

Ik ben dan ook hartstikke blij dat ik eindelijk weer eens een paar daagjes bij mijn ouders en broer ben en dat ik vrijdag mijn favoriete nichtje Cheryl weer eens zie. Mijn vriendinnen zie ik binnenkort gelukkig ook weer en ik heb wat leuke uitjes gepland met mijn vriend Niels. Zo heb ik toch weer wat dingen om naar uit te kijken, want daar was ik ondertussen ook wel weer aan toe. Ik ben benieuwd hoe het allemaal gaat lopen vanaf nu en ik hoop natuurlijk enorm dat we alles onder controle blijven houden als land. De rest komt allemaal vanzelf wel weer!

Categorieën
Denken

Alles is goed

Mijn hele leven doe ik al teveel dingen. Ik wil alles proberen, alles zien, alles weten en overal ‘ja’ op zeggen. Ergens is dat enthousiasme een voordeel, maar het is ook knap lastig als je je rust hard nodig hebt. Zeker als je alles ook nog eens goed wilt doen voor iedereen en de neiging hebt om alle zorgen van de wereld op je rug te nemen. Eindeloos rennen en daarna instorten als ik mijn grenzen weer eens ver voorbij ben lijkt mijn vaste patroon te zijn dat ik nauwelijks kan doorbreken. Dat resulteerde afgelopen zomer in eventjes helemaal niets meer kunnen. Van simpele dingen als boodschappen doen kreeg ik al paniek in mijn hoofd. Gelukkig duurde die periode maar kort en kon ik na twee weken rust alweer beetje bij beetje op gaan bouwen, maar het blijft een proces van vallen en opstaan terwijl ik langzaamaan leer wat goed voor me is. Althans dat hoop ik te leren.

Het is vaak op z’n zachts gezegd niet echt rustig in mijn hoofd. Ik ben perfectionistisch, ik wil er voor iedereen zijn ten koste van mezelf, ik wil dat iedereen me aardig vindt en ik wil ook nog eens goed zijn in allerlei dingen, van m’n werk tot aan sport. Ik weet dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik de boel wat vaker gewoon de boel moet laten. Niet alles hoeft perfect en het maakt helemaal niks uit als niet iedereen je mag, maar wat is dat lastig om in dat eigenwijze hoofd van mij te krijgen. Ergens zit er altijd die gedachte dat het toch niet goed genoeg is. Dat ik niet goed genoeg ben. Dat ik meer mijn best moet doen. Lang was ik me maar vaag bewust van dit soort malende gedachtes in mijn hoofd die niet kloppen. Of misschien was ik me er wel bewust van maar nam ik het aan als de waarheid. Als je zulke giftige gedachten gelooft dan ga je ernaar handelen. Dan ga je constant teveel geven aan alles en iedereen terwijl je er maar weinig voor terug krijgt. Dan ga je harder en harder werken om jezelf ervan te overtuigen dat je wél goed genoeg bent. Totdat je opeens helemaal opgebrand bent zoals dat bij mij gebeurde na jarenlang teveel geven.

Het laatste jaar ben ik hard aan het werken eraan om vaker te kiezen wat goed is voor mij. Een paar vriendschappen sneuvelden daardoor helaas, maar als ik eerlijk ben kostten die vriendschappen me ook veel energie die ik helemaal niet had. Het is goed zo en ik heb er steeds meer vrede mee. Hetzelfde geldt voor mijn vorige relatie. We hebben jarenlang ons best gedaan samen, maar we waren niet meer gelukkig samen. Dat is oké. Zulke dingen gebeuren. Ook daar krijg ik steeds meer vrede mee. Verder is het een kwestie van veel rust nemen zodat er ruimte is voor negatieve gevoelens. En ruimte om de innerlijke strijd te voeren om van die gevoelens af te komen. Het is geen makkelijk of snel proces maar ik heb zo’n gevoel dat ik op deze manier gelukkiger dan ooit word. En soms bij vlagen al ben zelfs. Wat mijn hoofd ook zegt, ik ben wél goed genoeg. Ik doe alles helemaal prima. Alles is goed.

Categorieën
Leven

De eerste zonnestralen

Ik weet niet waarom maar opeens begon het weer te kriebelen. Zin om hier te schrijven. Het is meer dan een jaar geleden dat ik hier voor het laatst iets neerzette en in de tussentijd heb ik alleen maar voor mezelf geschreven. Als ik nu teruglees wat ik een paar maanden geleden schreef herken ik mezelf vaak niet echt erin. Zoveel chaos, twijfels en eindeloze gevechten met mezelf. Ondertussen kan ik de eerste zonnestralen gelukkig weer zien na stormen die nooit meer over leken te trekken. Nog een beetje voorzichtig maar wel hoopvol loop ik rond, neem ik de schade op en begin ik langzaam met opnieuw opbouwen.

Het liefste zou ik helemaal niet meer terugkijken, maar alleen maar vooruit naar dit nieuwe jaar waar ik zoveel hoop voor heb. Toch is het soms goed om nog even stil te staan bij alles wat er veranderd is. De afgelopen jaren schreef ik tussen de regels door al vaker over periodes dat ik niet lekker in mijn vel zat. Vaak was ik uitgeput door mijn werk waar ik mijn plek maar niet kon vinden en alle dingen die ik moest van mezelf en waar ik mezelf constant in vond falen. Verder vond ik het ontzettend moeilijk om om te gaan met negatieve gevoelens in plaats van het te negeren en weg te stoppen. Ik had verandering nodig kortom, maar waar begin je?

Die veranderingen kwamen vanzelf toen ik uit het niets werd ontslagen aan het begin van 2019. Ik kan me nog precies herinneren hoe de directeur me zijn kantoor binnenriep en ik totaal niet in de gaten had wat er aan de hand was. Een paar maanden daarvoor had ik een vast contract gekregen en ik had er nooit bij stilgestaan dat mijn baan zomaar wegbezuinigd kon worden. In een waas hoorde ik alles aan, pakte ik mijn spullen, nam ik afscheid van mijn collega’s en ging ik naar huis. Het besef en de tranen kwamen een tijdje daarna pas toen ik door de ijskoude regen naar huis fietste. Opeens was ik werkloos. Natuurlijk is het geen ramp om nieuw werk te zoeken als je jong bent en al wat ervaring hebt, maar het is een enorme klap als je uit het niks aan de kant wordt gezet en alle zekerheid bij je wordt weggehaald. Ik heb dan ook echt wel wat tijd nodig gehad om mezelf te herpakken en niet alleen maar huilend in bed te willen liggen. Het goede nieuws: binnen 2 maanden vond ik gelukkig een fijne nieuwe baan waar ik nu nog steeds met veel plezier werk.

In de weken dat ik zonder werk thuiszat dacht ik niet alleen na over wat voor werk ik wilde, maar ook over de rest van mijn leven. Toen begon het al een beetje te dagen dat het niet meer zo lekker liep met mijn vriend als dat ik mezelf en de buitenwereld graag voorhield. Achteraf gezien is het echt bizar hoelang ik mezelf voor de gek heb gehouden dat alles goed was, al wist ik diep van binnen dat dat niet zo was. Na 10 jaar was alles saai geworden met mijn vriend en we waren ongemerkt uit elkaar gegroeid zo door de jaren heen. Ook kon ik niet meer ontkennen dat ik een goeie vriend wel heel erg leuk was gaan vinden binnen een paar maanden. Bij hem lukte het op een of andere manier om te praten over álles waar ik mee zat. Dat gebeurt niet zomaar als alles goed zit in je relatie. Ik heb veel gepraat en geprobeerd met mijn vriend om het nog te redden, maar daar was het voor mijn idee al veel te laat voor. Het was de moeilijkste keuze die ik ooit gemaakt heb maar 8 maanden later kan ik tevreden zeggen dat het de goede keuze was voor ons allebei om onze relatie te verbreken en onze eigen weg te gaan.

Het advies als je een lange relatie verbreekt is vooral tijd voor jezelf nemen. Opnieuw ontdekken wie je eigenlijk bent zonder relatie. Ik trok me daar helemaal niks van aan en ging, eigenwijs als ik ben, mijn hart achterna. Je bent verliefd en je moet wat, zegmaar. Gelukkig kon ik alsnog veel tijd nemen om dingen te verwerken, verdrietig te zijn en eindeloos te praten over alles. Vooral in de lente- en zomermaanden had ik het heel zwaar maar ik ben er niet van weggerend en ben de strijd aangegaan met al mijn donkere gedachten met veel steun van mijn nieuwe liefde, lieve vrienden en familie. Nu heb ik eindelijk het gevoel dat dat zijn vruchten heeft afgeworpen en dat we er samen sterker door zijn geworden, hoe cliché dat ook mag klinken. Ik weet nu bijvoorbeeld precies wat ik niet meer wil in een relatie en ik durf dat eindelijk ook aan te geven. Uiteindelijk was het allemaal precies wat ik nodig had denk ik om uit te komen waar ik nu ben. Dus laat dat zonnetje maar schijnen in mijn leven!