Oude liefde hervonden

Ik ga vliegend door het leven de laatste weken. Met de wind in m’n rug. Van lekker drukke werkweken naar etentjes en borrels, de hele nacht dansen met vriendinnen, een agenda vol concerten en festivals en af en toe een weekendje uitrusten bij mijn ouders in Limburg. Het kan allemaal weer en wat voelt dat heerlijk. Laatst stond ik voor het eerst weer bij een rockconcert na meer dan 2 jaar. Van My Chemical Romance. Kriebels net voordat de band opkwam, keihard meezingen met de hele zaal en enthousiast nabespreken met de vriendin die met me mee was. Pas op die avond zelf besefte ik hoe erg ik het gemist had. Alsof ik een fonkelend stukje vreugde terugvond dat ergens diep in mijn verstopt zat. En die blijheid bleef nog dagenlang hangen.

Zo ergens midden in de zoveelste lockdown dacht ik dat mijn liefde voor festivals en concerten misschien wel uitgedoofd was. Ik ga al vanaf mijn 13e naar Pinkpop en sindsdien hebben talloze rockfestivals en concerten de revue gepasseerd. Zo’n beetje al mijn lievelingsartiesten en bands heb ik al eens live gezien, vaak zelfs meerdere keren. Misschien was ik het langzaam wel ontgroeid, dacht ik. Bovendien ging ik naar een groot gedeelte van die festivals en concerten met mijn ex. Zou het wel hetzelfde zijn zonder hem? Kon ik dat gedeelte van mijn leven niet beter gewoon achter me laten om mezelf teleurstellingen te besparen?

Vorig weekend stond ik op Best Kept Secret en daar ging het precies hetzelfde als bij het concert van My Chemical Romance. Beetje bandjes kijken, lekker eten, heel veel biertjes drinken, praten over alles en niets met vrienden. Meer heeft een mens niet nodig om gelukkig te zijn. Ofja, ik in ieder geval niet. De volgende dag begon ik spontaan alle line-ups van festivals te bekijken en te checken waar nog kaartjes voor te krijgen zijn, want ik wil méér. Mijn agenda staat trouwens ook alweer vol met concerten. Oude liefde roest niet, blijkt maar weer. Al die festivalkriebels zaten gewoon rustig te wachten in me tot de coronacrisis voorbij ging en ik ben er nog láng niet klaar mee!

Het beste van 2021

Een beetje saai maar gelukkig zonder grote dieptepunten. Zo omschreef ik 2020 rond de vorige jaarwisseling en voor 2021 geldt hetzelfde. Ook dit jaar was er weer eentje met weinig om naar uit te kijken, weinig onvergetelijke momenten en vooral heel veel dagen die allemaal op elkaar lijken. Vaak maakte me dat ontzettend somber, maar gelukkig waren mijn vrienden, familie en Niels er om me erdoorheen te slepen. En gelukkig was er hier en daar toch ruimte voor fijne momenten. Dit waren de beste dingen van dit jaar:

  • Een auto kopen: Wat is het toch fijn om een eigen auto te hebben en niet altijd afhankelijk te zijn van het overvolle OV. Ik ben niet echt een held in de auto, maar in onze Suzuki Alto voel ik me verrassend comfortabel. Voor het drukke verkeer in Utrecht of een ritje van 2 uur naar mijn ouders draai ik m’n hand ondertussen niet meer om.
  • Op vakantie gaan naar Italië: Ik schreef hier al eerder hoe Niels en ik genoten hebben van onze vakantie naar Italië. Wat was het lekker om na ruim 2 jaar weer eens op zonvakantie te gaan en ons vol te proppen met pasta, pizza en nog veel meer.
  • Een weekendje weg naar Vlieland: Op de boot naar Vlieland toe scheen de zon zo hard dat Niels van top tot teen verbrandde, maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben lekker gewandeld door de duinen en gelezen op het strand van Vlieland. Wat een fijn weekend was dat!
  • Eindelijk weer naar een paar feestjes: Het lijkt alweer eeuwen geleden, maar wat was het heerlijk om in de zomer weer eens uit te kunnen gaan. Zo ging ik naar een feestje op een boot met vrienden en danste ik een paar weken later alsof mijn leven er vanaf hing bij Fiesta Macumba. Ik kan niet wachten tot dit weer allemaal kan!
  • Concert van Kraantje Pappie: In een normaal jaar vol festivals en concerten was het concert van Kraantje Pappie waarschijnlijk niet bij mijn favorieten geëindigd, maar dit jaar was ik allang blij dat ik überhaupt nog eens naar een concert kon. En dan ook nog eens met favoriete gezelschap om een feestje mee te bouwen: mijn nicht, haar vriend en Niels.
  • Beginnen aan een avondopleiding: Ik wilde mijn vaardigheden uitbreiden voor mijn werk en daarom schreef ik me een paar maanden geleden in voor een opleiding contentmarketing. Het is soms best zwaar om een opleiding te doen naast een 40-urige werkweek maar het is wel heel fijn om weer eens iets nieuws te leren en dat ook toe te kunnen passen in mijn werk. Ik ben heel benieuwd naar wat ik de komende maanden allemaal ga leren.
  • Nieuwe films in de bios: Ik ga heel graag naar de bioscoop en ik was dan ook heel blij dat er dit jaar eindelijk weer nieuwe films verschenen. Mijn favorieten dit jaar waren Black Widow en House of Gucci. Ik wil ook nog heel graag naar de nieuwe Spiderman en The Matrix 4, dus ik hoop dat de bios snel weer open mag.
  • Dansles en yogalessen: Met mijn grote liefde hardlopen gaat het al een tijd niet zo lekker door allerlei blessures, maar ik volgde wel een hoop danslessen en yogalessen dit jaar. Ik zit bij een dansvereniging waar je ieder blok een nieuwe dansstijl kunt kiezen en dat bevalt me ontzettend goed. Qua yoga heb ik vooral veel yin lessen gevolgd om lekker te ontspannen.
  • Vrienden en familie zien: Ik denk dat ik nog nooit zoveel op bezoek ben geweest en anderen op bezoek heb gehad als dit jaar. Dat krijg je van die lockdowns. Mijn ouders kwamen regelmatig op bezoek in Utrecht, ik ging bij mijn broer op bezoek in Duitsland en ging regelmatig bij vriendinnen langs om spelletjes te doen, een film te kijken of om gewoon een paar uurtjes bij te kletsen. Ik ben een gelukkig mens met al deze lieverds in mijn leven om tijd mee door te brengen.
  • Beter voor mezelf zorgen: Ik ging dit jaar voor het eerst naar een osteopaat om van de lage rugpijn af te komen waar ik al jaren mee rondloop. Ik ben al naar meerdere fysiotherapeuten geweest hiermee, maar dat hielp steeds maar eventjes. Het lijkt erop dat dit wel écht helpt, dus laten we het hopen dat dit de oplossing is. Ook heb ik dit jaar hard gewerkt om mijn hormooncyclus in balans te krijgen, want ik heb het vermoeden dat ik op die manier van de depressieve dagen af kan komen waar ik iedere maand weer last van heb. Ik ben er nog niet helemaal, maar acupunctuur heeft wel al voor iets meer balans gezorgd. Hopelijk lukt het in 2022 om me echt fit en fijn te voelen.

En dan nu op naar een nieuw jaar waarin hopelijk een stuk meer kan dan in 2021. Dat hebben we ondertussen wel weer eens verdiend. Gelukkig nieuwjaar!

La dolce vita in Zuid-Italië

Ik was al een eeuwigheid niet meer in het buitenland op vakantie geweest. Oké, vorige zomer ging ik met Niels een weekendje naar Brugge maar een echte vakantie naar een lekker warm land was al meer dan twee jaar geleden. Het voelde dan ook een beetje onwennig toen Niels en ik begin september in het vliegtuig stapten om naar Italië te vliegen. Maar wel heerlijk om weer eens reiskriebels te voelen!

Positano, aan de Amalfikust

Eenmaal aangekomen in Napels haalden we onze huurauto op en toen we op de snelweg reden met overal getoeter om ons heen was het vakantiegevoel compleet. Heerlijk om anderhalve week op verkenning te gaan in een totaal andere omgeving dan thuis. We zetten koers naar ons hotel dichtbij de Amalfikust en toen kon het genieten van al het moois dat Italië te bieden heeft beginnen. En daarmee bedoel ik absoluut het eten. Van perfecte cappuccino’s en ijsjes tot ravioli met de romigste ricotta ooit, pizza’s om je vingers bij af te likken en nog veel meer. Je dieet moet je echt thuislaten als je naar Italië gaat.

En ook de plekken die we bezochten waren niet mis deze vakantie. We tourden langs de Amalfikust met haar adembenemende uitzichten en smalle wegen met haarspeldbochten, namen een kijkje in Napels en Salerno, maakten een dagtrip naar Rome en bezochten de ruïnes van Pompeï. Allemaal even mooi, dus tijd voor foto’s!

Dit wisselden we af met relaxte dagen op het strand of aan het zwembad met een boek erbij. Een heerlijke combi van uitrusten én nieuwe dingen ontdekken. Het enige stressvolle was af en toe het rijden in het chaotische Italiaanse verkeer en een parkeerplaats vinden in de drukte, maar dat hebben we gelukkig ook allemaal zonder kleerscheuren doorstaan. Mag ik snel weer terug, please?

De magie van yoga

Een paar dagen geleden rolde ik mijn yogamat uit op het balkon van mijn appartement voor een beetje yoga in de zon. Berghouding, armen omhoog, voorover buigen, rechte rug, plank, chaturanga, opwaartse hond, neerwaartse hond. Ik voel mijn lichaam ontspannen terwijl ik steeds diep in- en uitadem. De zon brandt op mijn huid en laat me terugdenken aan de bloedhete yogalessen op het surfkamp in Portugal waar ik twee jaar geleden een weekje doorbracht.

Het was een tijd waarin een deel van mijn leven uit elkaar leek te vallen. Ik was overspannen, bang dat ik allerlei dingen verkeerd had aangepakt dat jaar en nog banger dat ik me nooit meer rustig en gelukkig zou voelen. Maar daar op mijn yogamat op een van de goudgele kliffen waar de Portugese kust bekend om staat, vond ik weer een sprankje hoop en vertrouwen dat alles goed zou komen. Zweten in de brandende zon, wisselend van de ene vertrouwde yogahouding naar de andere, en het kalmerende geluid van de zee was blijkbaar precies wat ik nodig had om me weer een beetje mezelf te voelen. Na die vakantie was natuurlijk niet alles in één klap weer goed, maar het begin was gemaakt om me beter te voelen en yoga had daar een groot aandeel in.

Ik ben te nuchter voor veel echt zweverige dingen zoals the law of attraction, maar ik kan niet ontkennen dat yoga wel iets magisch heeft voor mij. Ik stap vaak vol onrust de yogales binnen. Met frustraties en met een vol hoofd, maar tijdens de les kan ik dat meestal van me af laten glijden. Als ik in de rusthouding lig aan het einde van een yogasessie voel ik vaak een soort onbeschrijfelijke rust, lichtheid en hoop in me. Alsof je wakker wordt na een uitzonderlijk goede nacht slaap en helemaal klaar bent voor de dag, maar dan nog net wat beter. En dat gevoel is precies waarom ik nooit meer zonder yoga wil, hoe zweverig het soms ook mag zijn.

Thuishaven

Ik mijmer wel eens waar ’thuis’ is voor mij. Voor veel mensen is het de plek waar ze al hun hele leven wonen en waar ze iedereen kennen of juist de plek waar ze zich voorgoed hebben gesetteld na hun studententijd om een nieuw volwassen leven te beginnen. Voor mij is thuis op meerdere plekken te vinden en soms nergens, afhankelijk van hoe goed ik in m’n vel zit.

Thuis is mijn appartement in Utrecht waar ik neerplof na een lange werkweek om tot rust te komen samen met Niels, de binnenstad met haar mooie grachten waar ik langsfiets na een middag op het terras met een vriendin, de yogastudio met mijn favoriete docente die me enthousiast begroet met een ‘good to finally see you again, Linda’ en mijn vaste hardlooprondje langs de Vecht. Ik ben opgegroeid in Limburg, vertrok op mijn 18e naar Tilburg om daar te studeren en daarna heb ik een paar jaar in Den Bosch gewoond. Op al die plekken voelde ik me thuis, net als in Utrecht.

Maar soms voelt het hier juist helemaal niet als thuis. Als ik zin heb om spontaan langs te gaan bij mam voor een kopje koffie en besef dat ik dan eerst 2 uur moet rijden en als ik me weer eens ’the odd one out’ voel als Limburger met mijn boterzachte G, bourgondische insteek en beleefdheid die hier in de Randstad vaak wordt gezien als niet direct genoeg zijn. Als ik me op slechte dagen door een drukke stad moet worstelen met een overprikkeld hoofd of als ik groepjes vrienden zie die al sinds hun schooltijd omgaan met elkaar en elkaar nog steeds iedere week zien voel ik me ook niet op m’n plaats.

Aan de andere kant voelt Limburg ook niet meer helemaal als thuis. Daarvoor ben ik al te lang weg denk ik. Ik ben het leven daar, ver weg van de rest van Nederland, een beetje ontgroeid. Als een jas die te klein is geworden. Zou het lukken om me weer in die jas te proppen? En zit dat dan lekker als ik er eenmaal aan gewend ben? Ik weet niet zo goed wat uiteindelijk mijn echte thuishaven zal worden. Gelukkig heb ik nog genoeg tijd om een beetje rond te zweven en me overal en nergens thuis te voelen.

Even bijpraten

Ik vond het wel weer eens tijd voor een beetje bijpraten op mijn blog. Dan kan ik over 10 jaar nog eens teruglezen hoe ik mijn tijd vulde met thuiszitten als alle herinneringen aan de coronacrisis ver weggestopt in mijn geheugen zitten. Wat duurt het allemaal lang, hè? Duimen maar dat de versoepelingen die voor volgende week gepland staan door kunnen gaan, zodat we weer voorzichtig vooruit kunnen.

Het leven is maar lastig op het moment vind ik. Aan de ene kant liggen de ziekenhuizen vol met patiënten die vechten voor hun leven en aan de andere kant worden mensen steeds onvoorzichtiger. Ik probeer me nog steeds zo goed mogelijk aan alle regels te houden, maar ik snap ook dat het voor velen niet meer te doen is. In het begin vond ik het wel lekker om meer thuis te zijn en bij te kunnen slapen, maar ondertussen heb ook ik het helemaal gehad.

Ik ga mentaal niet altijd even lekker en ik merk dat dat verergert door de lockdown. Als ik lekker druk ben en tussen de mensen ben kan ik mezelf redelijk goed afleiden op dagen dat ik me depri voel en teveel in mijn hoofd zit, maar als ik de hele dag thuis zit te werken in mijn eentje lukt dat nauwelijks. Dan is het eeuwige gepieker niet te stoppen en ga ik me steeds slechter voelen totdat mijn vriend thuiskomt van zijn werk of ik iemand bel om even te praten. Geef mij maar een drukke dag waarbij ik de kans niet krijg om mijn hele leven te overdenken.

Maarrr ik heb ook goed nieuws in deze stomme tijd.. we hebben een auto gekocht! Na jaren iedere dag met de trein reizen was ik een beetje klaar met overvolle treinen en de coronacrisis heeft dat gevoel alleen maar versterkt. Bovendien is mijn huidige werk veel makkelijker te bereiken met de auto dan met het OV. Ik ben ontzettend blij met mijn leuke rode Suzuki waarmee ik zo af en toe naar kantoor kan crossen en waarmee ik weer wat dingen kan ondernemen. Op naar heel veel avonturen, maar eerst nog eventjes braaf wachten op versoepelingen.

Zin in meermeermeer

Laat ik ermee beginnen dat het best goed met me gaat in deze coronacrisis. Mijn familie en vrienden zijn gezond, ik heb het thuis gezellig met mijn vriend Niels en ik heb een prima inkomen om van te leven. Ik verloor dan misschien wel mijn baan als gevolg van corona, maar ik vond ook snel een leuke nieuwe baan met meer uitdaging. En de stokoude oma van Niels die in het ziekenhuis terecht kwam na een herseninfarct? Die was binnen een mum van tijd weer redelijk gezond thuis. We hebben geluk en we hebben helemaal niks te klagen kortom, maar ohh.. ik heb zin in zoveel meer dan dit.

Ik wil op kantoor werken en mijn collega’s in het echt leren kennen. De meeste van hen spreek ik namelijk alleen maar via de telefoon en in videocalls. Ik wil ’s ochtends de deur uitgaan en pas rond etenstijd weer terugkomen, samenwerken zonder schermpje ertussen en praatjes maken bij de koffieautomaat. Ik wil op zonnige vrijdagen het terras op met vriendinnen na werk en het weekend inluiden met biertjes en bitterballen. Keihard meezingen met liedjes na iets teveel drankjes en dansen tot mijn voeten er pijn van doen. Ik wil al mijn vrienden en familie zien en leuke dingen met ze doen om alle restjes eenzaamheid te verdrijven met z’n allen.

Ik wil alle restaurants in Utrecht proberen en nieuwe films zien in de bioscoop. Ik wil eindelijk een keertje op vakantie met Niels, want we zijn samen nog steeds niet verder gekomen dan een weekendje Brugge. En doe dan ook meteen maar dat weekendje weg met mijn nicht Cheryl waar we al weet ik hoelang over mijmeren. Citytripjes, roadtrips, strandvakanties, mijn bucketlist stroomt over op het moment.

Alles gaat goed en ik houd het nog wel even vol op deze manier, maar ik kan niet wachten tot er weer meermeermeer kan. Nog heel even geduld.

Lichtpuntjes in 2020

Dit jaar leek soms eindeloos te duren, maar ondanks alles zijn we nu toch echt aanbeland op de laatste dag van 2020. Het lijkt alsof er alleen maar vervelende dingen zijn gebeurd, maar als ik zo terugblik had ik eigenlijk best een prima jaar. Het was een beetje saai soms, maar gelukkig zijn erge dieptepunten me ook bespaard gebleven. En gelukkig waren er ook heel wat lichtpuntjes die me door de sleur van het thuiszitten heen hielpen.

Feestjes, concerten en meer leuks
Je zou het bijna vergeten, maar in de eerste maanden van het jaar was er nog niks aan de hand. Ik ging onder andere naar een balletvoorstelling met mijn beste vriendin, vierde mijn verjaardag met vrienden in een propvol Tivoli, deed mee aan een pubquiz in een restaurant in plaats van thuis, vierde carnaval in mijn hometown, borrelde erop los met mijn collega’s en ik ging naar concerten van Joshua Radin, the Darkness en Jade Bird. Genoeg leuks om op te teren in de lockdown die volgde in het voorjaar.

Gezelligheid thuis
De eerste lockdown kwam ik onder andere door met gezellige dagen met mijn vriend Niels en mijn huisgenoten. We vierden koningsdag op ons balkon met de bovenbuurman als DJ vanaf zijn balkon en we hielden regelmatig spelletjesavonden om de tijd door te komen. Verder hielpen wandelingen in de zon met het lieve hondje van de vorige huisgenote van Niels ook om onze dagen op te leuken.

Familie en vrienden extra waarderen
Na de lockdown was het tijd om al het sociale gemis in te halen. Van een weekje vakantie bij mijn ouders thuis tot etentjes met mijn favoriete nichtje en op het terras zitten met vriendinnen, het was allemaal zo ontzettend fijn. Normaal gesproken ben ik al ontzettend blij met al deze lieverds in mijn leven, maar dit jaar waardeerde ik het allemaal nog nét wat extra.

Een weekendje in Brugge
Een uitgebreide vakantie zagen Niels en ik niet zitten met alle Corona-maatregelen, maar we durfden het wel aan om twee dagen naar Brugge te gaan. Het was heerlijk om in alle rust te kunnen genieten van een stad die normaal overspoeld wordt door toeristen. Verder gingen we nog een weekendje naar Groningen, maar dat vonden we helaas een beetje tegenvallen.

Samenwonen met Niels
Het absolute hoogtepunt van dit jaar was de beslissing om samen te gaan wonen met mijn lieftallige vriendje. Het was een vrij spontane beslissing zoals ik eerder al eens schreef en dat maakte het misschien nog wel leuker. De afgelopen maanden hebben we er een heerlijk knus plekje van gemaakt en we genieten nog steeds volop van veel tijd samen doorbrengen. Dat maakt zelfs een jaar als dit jaar best te doen.

Danslessen volgen
In het najaar schreef ik me in bij een dansvereniging omdat ik het zo miste om danslessen te volgen. Het was al zo’n 5 jaar geleden dat ik mijn laatste dansles had, maar bij mijn eerste les Afrikaanse dans was het weer genieten geblazen net als vroeger. Op het moment ben ik bezig met Dancehall lessen en ook dat is heerlijk om te doen. Hier ga ik zeker weten mee door volgend jaar!

Op de valreep een nieuwe baan in de wacht slepen
Ik heb vrijwel het hele jaar gewerkt als copywriter bij een reisorganisatie, maar eind oktober kreeg ik te horen dat het helaas niet mogelijk was om mijn contract nog eens te verlengen tot een vast contract. Ik zag het al een beetje aankomen omdat de reissector op z’n zachtst gezegd niet zo lekker loopt op het moment en ik was ook al aan het solliciteren op allerlei functies. Binnen een paar weken sleepte ik gelukkig een nieuwe baan als copywriter in de wacht. Aanstaande maandag heb ik mijn eerste werkdag en ik heb superveel zin in deze nieuwe uitdaging!

Al met al was het dus helemaal niet zo’n vreselijk jaar voor mij. Op naar een nieuw jaar waarin we hopelijk snel weer meer kunnen, want ik kan niet wachten op festivals, concerten, feestjes en vakanties. Gelukkig nieuwjaar!

Warmte

Kaarsjes die rustig flikkeren, de zachte tonen van het album ‘Folklore’ van Taylor Swift uit de speakers, comfortabele kleren aan en mijn lievelingspersoon op deze aarde die me gedachteloos over mijn benen kriebelt. Ik voel me kalm en warm vanbinnen op deze doodnormale doordeweekse avond. Het is allemaal helemaal goed zo en pas nu besef ik hoelang die rust er niet meer was in mij. En hoeveel ik het gemist heb.

Soms ben ik nog steeds somber, onrustig en veel te druk. Dan heb ik de neiging om iedere week weer vol te proppen met veel van alles. Veel sporten, veel sociale afspraken, veel werk, veel moeten. En vooral heel weinig voelen hoe ik me echt voel. Ook al weet ik dondersgoed dat dat niet goed is voor me. Maar dat wordt afgewisseld met heldere momenten dat alles op zijn plek lijkt te vallen en ik me goed voel en zonder problemen rustig aan kan doen.

De dalen worden minder diep dan ze lange tijd waren, ik kan mijn slechte dagen beter aan en sommige dingen heb ik zelfs helemaal losgelaten ondertussen. Verdrietige gevoelens en twijfels hebben grotendeels plaatsgemaakt voor een soort nostalgie en een gelukkig gevoel over het heden. Alles loopt zoals het lopen moet. Daar heb ik vertrouwen in.

En als het dan toch een keertje helemaal mis is en ik uren wakker lig met malende gedachten, dan is mijn lieve Niels er. Om zijn armen om me heen te slaan en slaperig sussende woorden te zeggen. Om me eraan te herinneren dat alles in de ochtend weer een stuk minder hopeloos lijkt. Om me te laten voelen dat praten altijd beter is dan alles voor jezelf houden en zo een monster in jezelf te creëren waar je nauwelijks aan kunt ontsnappen. En zo vind ik de warmte in mezelf weer, keer op keer.

Over je slecht voelen en troost zoeken

De belangrijkste les die ik de afgelopen jaren leerde en nog steeds aan het leren ben, is dat het beter is om het te delen met anderen als het niet goed gaat met je. Ik ben een binnenvetter, wil anderen niet lastig vallen met mijn moeilijkheden want iedereen heeft zelf al genoeg zorgen, los liever alles zelf op en zorg het liefste voor anderen. Dat vind ik allemaal duizend keer makkelijker dan mijn gevoelens onder ogen zien en de hulp vragen die ik soms zo hard nodig heb van anderen. Maar je kunt nog zo hard rennen, ooit komt het allemaal toch naar boven.

September 2016Een prachtig strand aan de kust van Sicilië, de zon hoog aan de hemel, geen wolkje aan de lucht en ik in tranen met mijn vriend die er bezorgd bijstaat met de restanten van twee ijsjes in zijn hand. We zijn op vakantie en ik voel me meer uitgeblust dan ooit. Ik heb al zeker een week lang knallende hoofdpijn, mijn hele lijf doet pijn en het is zo warm dat de ijsjes die mijn vriend voor ons ging halen onderweg gesmolten zijn. En die ijsjes zijn op een of andere manier de druppel die de emmer doen overlopen.

Later in ons vakantiehuisje praten we erover dat ik belachelijke hoge doelen stel voor mezelf en dat ik meer rust nodig heb. Als ik de halve marathon gelopen heb ga ik rustiger aan doen beloof ik mijn vriend en dan komt het allemaal wel goed. Ik vertel niets over hoe eenzaam en ellendig ik me die zomer voelde toen we pas verhuisd waren naar een stad waar we niemand kenden en hij zich non-stop op zijn werk stortte. Ik vertel niets over hoe het voelt alsof ik op dit moment in mijn leven nergens echt thuis hoor, niets over de negatieve gedachten die altijd ronddwalen in mijn hoofd en niets over de nachten dat ik verstijfd wakker lig en bang ben voor alles. Mijn dagen zijn grijs, grijs en nog eens grijs en ik praat er met niemand over en laat geen traan. Want ik heb toch niks om me verdrietig over te voelen in mijn prima leven?

Januari 2018 – Ik zit op een zondagmiddag in mijn eentje in de bios bij de film The Greatest Showman. Bij het eerste liedje beginnen mijn tranen te stromen en de rest van de film houdt het niet meer op. Ik huil snel bij films dus ik besteed er niet teveel aandacht aan, maar een beetje gek is het wel dat ik het zelfs niet drooghoud bij de feelgood-stukken. Gelukkig ben ik alleen en let er niemand op me. “Echt heel leuk en vrolijk”, antwoord ik als mijn vriend bij thuiskomst vraagt hoe de film was en ik rep met geen woord over de tranen of het lege gevoel dat me veel te vaak besluipt. Ik prop mijn leven liever vol met nieuwe mensen leren kennen, nieuwe dingen proberen en eigenlijk alles dat me maar af kan leiden van mijn gevoelens. Ik heb geen idee waar ik zo bang voor ben, maar ik blijf liever rennen dan dat ik voel.

Januari 2019 – Al dat nieuwe mensen leren kennen heeft zijn vruchten afgeworpen want ik heb eindelijk een paar lieverds gevonden waarmee het lukt om te praten. Ik wuif het eens niet weg, maar gooi al mijn verdriet eruit over alles dat ooit rot voelde in mijn leven. Waarom dat eerder nooit ging weet ik niet, maar ik ben blij dat het eindelijk wel lukt. Ik luister naar hun troostende woorden en laat me knuffelen, keer na keer. Het maakt me zachter en langzaam durf ik steeds meer hulp te accepteren, ook van mijn andere vrienden en familie. Het laat me zien dat mijn donkere dagen er mogen zijn en dat ik troost mag zoeken, ook al hebben anderen het misschien veel zwaarder dan ik. Soms vind ik het nog steeds doodeng en wil ik alles voor mezelf houden, maar uiteindelijk schiet je daar echt helemaal niks mee op. Houd op met rennen, voel alles wat je moet voelen en laat anderen helpen als dat nodig is. Dat is de enige manier.