Over verdriet en troost

De belangrijkste les die ik de afgelopen jaren leerde en nog steeds aan het leren ben, is dat het beter is om verdriet te delen. Ik ben een binnenvetter, wil anderen niet lastig vallen met mijn moeilijkheden want iedereen heeft zelf al genoeg zorgen, los liever alles zelf op en zorg het liefste voor anderen. Dat vind ik allemaal duizend keer makkelijker dan mijn gevoelens onder ogen zien en de hulp vragen die ik soms zo hard nodig heb van anderen. Maar je kunt nog zo hard rennen, ooit komt het allemaal toch naar boven.

September 2016Een prachtig strand aan de kust van Sicilië, de zon hoog aan de hemel, geen wolkje aan de lucht en ik in tranen met mijn vriend die er bezorgd bijstaat met de restanten van twee ijsjes in zijn hand. We zijn op vakantie en ik voel me meer uitgeblust dan ooit. Ik heb al zeker een week lang knallende hoofdpijn, mijn hele lijf doet pijn en het is zo warm dat de ijsjes die mijn vriend voor ons ging halen onderweg gesmolten zijn. En die ijsjes zijn op een of andere manier de druppel die de emmer doen overlopen.

Later in ons vakantiehuisje praten we erover dat ik belachelijke hoge doelen stel voor mezelf en dat ik meer rust nodig heb. Als ik de halve marathon gelopen heb ga ik rustiger aan doen beloof ik mijn vriend en dan komt het allemaal wel goed. Ik vertel niets over hoe eenzaam en verdrietig ik me die zomer voelde toen we pas verhuisd waren naar een stad waar we niemand kenden. Ik vertel niets over hoe het voelt alsof ik op dit moment in mijn leven nergens echt thuis hoor, niets over de negatieve gedachten die altijd ronddwalen in mijn hoofd en niets over de nachten dat ik verstijfd wakker lig en bang ben voor alles. Mijn dagen zijn grijs, grijs en nog eens grijs en ik praat er met niemand over en laat geen traan. Want ik heb toch niks om me verdrietig over te voelen in mijn prima leven?

Januari 2018 – Ik zit op een zondagmiddag in mijn eentje in de bios bij de film The Greatest Showman. Bij het eerste liedje beginnen mijn tranen te stromen en de rest van de film houdt het niet meer op. Ik huil snel bij films dus ik besteed er niet teveel aandacht aan, maar een beetje gek is het wel dat ik het zelfs niet drooghoud bij de feelgood-stukken. Gelukkig ben ik alleen en let er niemand op me. Na de film voel ik me duizend kilo lichter, maar ik denk er verder niet over na. “Echt heel leuk en vrolijk”, antwoord ik als mijn vriend bij thuiskomst vraagt hoe de film was en ik rep met geen woord over de tranen of het lege gevoel dat me veel te vaak besluipt. Ik prop mijn leven liever vol met nieuwe mensen leren kennen, nieuwe dingen proberen en eigenlijk alles dat me maar af kan leiden van mijn gevoelens. Ik heb geen idee waar ik zo bang voor ben, maar ik blijf liever rennen dan dat ik voel.

Januari 2019 – Al dat nieuwe mensen leren kennen heeft zijn vruchten afgeworpen want ik heb eindelijk een paar lieverds gevonden bij wie ik me veilig genoeg voel om te praten. Ik wuif het eens niet weg, maar gooi al mijn verdriet eruit over alles dat ooit rot voelde in mijn leven. Waarom dat eerder nooit ging weet ik niet, maar ik ben blij dat het eindelijk wel lukt. Ik luister naar hun troostende woorden en laat me knuffelen, keer na keer. Het maakt me zachter en langzaam durf ik steeds meer hulp te accepteren, ook van mijn andere vrienden en familie. Het laat me zien dat mijn donkere dagen er mogen zijn en dat ik troost mag zoeken, ook al hebben anderen het misschien veel zwaarder dan ik. Soms vind ik het nog steeds doodeng en wil ik alles voor mezelf houden, maar uiteindelijk schiet je daar echt helemaal niks mee op. Houd op met rennen, voel alles wat je moet voelen en laat anderen helpen als dat nodig is. Dat is de enige manier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *