Mijn eerste halve marathon

Het is alweer een week geleden dat ik mijn eerste halve marathon liep. Ik geniet nog steeds een beetje na, want het was echt een geweldige ervaring. Vandaag deel ik het verslag van de halve marathon hier. Het was ontzettend zwaar, maar tegelijk fantastisch. Tijdens mijn trainingen vroeg ik me regelmatig af waarom ik eigenlijk een halve marathon wilde lopen. Uiteindelijk was het het gelukkig allemaal waard. Lees mee hoe ik de halve marathon van Eindhoven heb ervaren.

unnamedPre-race
Man, man, man.. wat ben ik zenuwachtig op de zaterdag voor de halve marathon. De twijfels gaan als een razende door mijn hoofd heen. Gaat het allemaal wel lukken? Wat als ik enorme last ga krijgen van mijn rugblessure? Wat als ik echt niet meer verder kan na 16 kilometer? Daarbij komt ook nog eens de eeuwige onzekerheid kijken die gepaard gaat met het feit dat ik geen snelle hardloper ben. Ik weet dat het niet erg is dat ik langzaam ben en dat het al heel knap is dat ik überhaupt lange afstanden loop, maar dat is wel iets dat ik mezelf constant moet blijven vertellen. De hardloopwereld is voor een groot gedeelte erg gericht op tijden en competitie. Snelle lopers kunnen je wel eens het gevoel geven dat je niet meetelt als langzame loper. Dat je geen ‘echte hardloper’ bent. Ik besluit voor mezelf dat het niet uit maakt wat voor tijd ik loop. Zolang ik de finishlijn maar haal, het liefst zonder te wandelen. Zo lukt het om alle twijfels in mijn hoofd een halt toe te roepen.

0 – 5 kilometer
Na een goede nacht slaap, een flink ontbijt en een treinreisje naar Eindhoven is het eindelijk zover. De race waar ik zo’n drie maanden voor getraind heb gaat beginnen. Ik prop nog snel een banaan naar binnen, drink een paar slokjes water en neem afscheid van mijn vriend. Tijd om het startvak in te gaan. Ik heb er zóveel zin in! Al snel komt de sliert lopers tot leven. We joggen rustig aan naar de finish en dan begint het echt. Mijn lijf voelt goed. Uitgerust en helemaal klaar voor deze uitdaging. Voor ik het weet zit de eerste kilometer er al op. Na zo’n 4 kilometer kom ik bij de eerste drinkpost. Ik heb geen dorst, maar ik pak toch maar een bekertje sportdrank aan. Extra vocht is altijd mooi meegenomen. Ik doe een poging om dit al rennend op te drinken, maar net zoals alle andere keren dat ik dit probeerde verslik ik me en gooi ik de helft ervan per ongeluk over mijn shirt heen. Note to self: toch maar even wandelen als je wilt drinken. Even later passeer ik het 5 km-punt. Dat gaat lekker!

6-10 kilometer
Rond de 6 kilometer loop ik wel door een héél bekende omgeving. De route loopt namelijk langs het gebouw waar ik vorig jaar rond deze tijd werkte. Ondertussen is het bedrijf waar ik werk verhuisd naar het centrum van Eindhoven. Toch leuk om weer even hier te lopen. Ondertussen laat ik mijn tempo een beetje zakken. Ik ben te hard van start gegaan. Het is ook zo moeilijk om je eigen tempo aan te houden met al die lopers om je heen en de adrenaline aan het begin van de race. Gewoon iets rustiger aan doen en dan komt het allemaal goed. Ik voel me nog steeds prima, maar ik weet dat ik wat rustiger aan moet doen om de race uit te kunnen lopen. Ik kijk veel om me heen en geniet met volle teugen. Er hangt een geweldige sfeer op het parcours. Tussen de 9 en de 10 kilometer staat een vriendin langs de kant om me aan te moedigen. Dat geeft me weer even een boost om het tempo wat op te krikken. Niets fijner dan een bekend gezicht zien langs de kant. Ook kom ik weer langs een drankpost. Ik neem nu gewoon maar even de tijd om het bekertje al wandelend leeg te drinken. Dat werkt toch beter en zoveel tijd kost het nou ook weer niet.

10 – 15 kilometer
Tot de 12 kilometer gaat alles vlekkeloos. Ik laat mijn tempo wat zakken als dat nodig is en loop weer wat harder als ik mijn energie daarna terug vind. Op mijn armen krijg ik regelmatig kippenvel. Ik kan gewoon niet geloven dat ik al over de helft ben van de halve marathon. Ik ga dit gewoon doen! Die euforische stemming neemt een beetje af als we richting de 15 kilometer gaan. Er staan weinig mensen langs de kant op dit gedeelte van de route, ik heb pijn aan mijn enkels en ik begin moe te worden. Tijd om wat powersongs te luisteren om mezelf weer op te peppen. Om me heen zie ik regelmatig wandelende mensen, maar daar ga ik niet aan beginnen. Ik moet en zal blijven rennen. Ik ben ondertussen al twee uur aan het hardlopen. Dat ik dat ooit zou kunnen, had ik vroeger nooit kunnen bedenken. Op de middelbare school waren de bosloop en shuttlerun namelijk mijn grote vijand tijdens de gymlessen. Gek toch dat ik dit nu voor mijn plezier doe. Als ik toen toch had geweten hoe goed een runnershigh voelt.. 😉

9cb6d77215eb35437a241dce1981f12d

15 – 20 kilometer
Nu is het tijd voor het echte werk. Tijdens mijn trainingen heb ik de 16 kilometer twee keer aangetikt, maar verder dan dat ben ik niet gekomen. Ik hoorde van iedereen dat je ‘die laatste 5 kilometer wel op karakter rent’. Laten we dat dan maar eens in de praktijk gaan brengen. Let’s do this! Het parcours loopt een stukje door een groene omgeving en daarna lopen we gelukkig weer de stad in. Veel mensen langs de kant, dat heb ik nodig om deze race uit te kunnen lopen. Ik heb nog even een opleving door alle aanmoedigingen van de toeschouwers, maar na het 18 km-punt is het echt knokken geblazen. Mijn enkels branden, mijn knieeën doen pijn, álles in mijn lijf schreeuwt om rust. ‘Blijven rennen, blijven rennen, blijven rennen, nog maar even’, zeg ik keer op keer tegen mezelf. Naast me loopt een groepje grappige Belgen en hun grapjes leiden me een beetje af. Zo tikken de kilometers toch langzaam voorbij. Ook spot ik mijn vriend langs de kant met een héle trotse blik in zijn ogen. Nu kan ik écht niet meer gaan wandelen.

De laatste kilometer
Het laatste stukje van de halve marathon loopt dwars door de caféstraat van Eindhoven en het is ontzettend druk langs de kant. Er valt dus genoeg te zien, maar ik kan ondertussen alleen maar voor me kijken. Op zoek naar de finish. In de verte zie ik een groene boog staan en ik begin wat harder te lopen. Als ik dichterbij kom, zie ik dat dit de finish is van de 5 km. Shit! Ik moet nog iets van een halve kilometer en ik heb zojuist mijn laatste energie gebruikt. Handige actie van me, pff. Het allerlaatste stukje naar de finish lijkt eeuwig te duren. De blauwe finishboog lijkt maar niet dichterbij te komen. Ik kán niet meer en ik krijg heel even kramp in mijn kuit. Dat heb ik nog nooit gehad en dat wil ik graag zo houden. Ik wil zó graag wandelen, maar ik blijf mezelf voorhouden dat ik nu gewoon moet blijven lopen. Vlak voor de finish zie ik weer mijn vriendin in het publiek en iets verderop staat mijn vriend. Dat sleept me door de laatste meters heen. Ik heb geen kracht meer voor een sprintje en dus strompel ik zo goed en kwaad als het kan de finish over met een lach van oor tot oor. Die lach gaat mijn gezicht nog lang niet verlaten. Ik heb het namelijk gehaald! Zonder te lopen! Ik kan wel huilen, zo blij ben ik. Wat een heerlijk gevoel!

Daarna is het tijd voor heel veel drinken, een welverdiend menu bij de Burger King, een warme douche en de hele avond op de bank hangen. Tijdens mijn trainingen dacht ik dat dit mijn eerste en laatste halve marathon zou worden, maar na deze geweldige ervaring denk ik daar heel anders over. Ik wil zeker weten nog eens een halve marathon lopen en misschien zelfs een hele, maar dan wil ik wel samen trainen met iemand. Al die uren trainen in mijn eentje gingen me namelijk enorm tegenstaan na een tijdje. Maar het was het waard! Ik kan iedereen aanraden om eens een halve marathon te lopen. Het voelt geweldig om te merken hoeveel je lichaam aankan. Het was een overgetelijke ervaring.

3 comments

Geef een reactie