Gelegenheids-sportfanaat

Ik ben een gelegenheids-sportfanaat en ik schaam me er niet voor. Het grootste gedeelte van het jaar kan sport me gestolen worden. Mezelf in het zweet werken vind ik heerlijk, maar een hele avond voor de buis geplakt zitten om naar tweeëntwintig mannetjes te kijken die achter een bal aan rennen is niets voor mij. Als op zondag de televisie aanstaat op het sportkanaal sluit ik me meestal af met oordopjes in mijn oren en keiharde muziek. Met sportcommentaar op de achtergrond kan ik me namelijk nergens anders op concentreren. Sport kijken op TV en Linda, dat gaat simpelweg niet samen.

Bron

Maar bij de Olympische Spelen, het EK of WK voetbal is het een heel ander verhaal. Dan word ik opeens bloedje fanatiek. Ik kijk deze Olympische spelen niet alleen de sporten waar Nederlanders aan meedoen, ik kijk ook trouw naar zoveel mogelijk andere sporten. Ik kijk zelfs naar nabeschouwingen, waar de hele dag nog eens wordt geanalyseerd. Ik betrapte mezelf gisteren tijdens het werken erop dat ik hoopte op tijd thuis te zijn om de 1500 m. schaatsen nog te kunnen zien. Mijn vriend keek me stomverbaasd aan toen ik hem dat vertelde. Tja, dat krijg je ervan als je sport normaal mijdt alsof het een besmettelijke ziekte is.

De meeste die-hard sportkijkers hebben een hekel aan ‘mijn soort mensen’. Je kunt niet ineens een paar weekjes sportfanaat zijn en dan drie jaar niet meer. Onmogelijk, als je het hen vraagt. Heel goed mogelijk, vind ik. Ik weet ook niet zo goed waarom ik het die paar weken ééns in de vier jaar opeens zo interessant vindt. Misschien is het wel dat saamhorigheidsgevoel dat Nederland zo nu en dan samen brengt. Sport schijnt een van de weinige dingen te zijn dat Nederlanders nog kan verenigen. Nu voel ik me als Limburger zijnde meestal niet zo heel erg betrokken bij Nederland. Wij worden vaak toch behandeld alsof we meer bij België/Duitsland horen dan bij Nederland, maar nu voel ik me toch écht wel een Nederlander. Daarnaast is het natuurlijk ook fijn om mee te kunnen praten met iedereen die het over de Olympische Spelen heeft en het is een goede compensatie voor de niet-bestaande winter dit jaar. Een paar uurtjes kijken naar sneeuw in Rusland en ik heb het wintergevoel weer een beetje.

Als ik heel eerlijk ben is het ook wel gewoon heel mooi om sporters aan ‘het werk’ te zien. De liefde voor de sport die ze uitstralen. Ik vind het knap dat mensen zoveel over hebben voor hun sport. Jarenlang keihard trainen om even een paar jaar op je top te zijn en daarna ben je alweer te oud. Ik weet niet of ik dat zou kunnen. Constant vechten tegen jezelf, teleurstelling na teleurstelling te verwerken krijgen, alles in de strijd om die ene gouden medaille. Ik vind sporten geweldig. Ik kan niet zonder zelfs, maar toch kan ik me maar moeilijk voorstellen dat sommige mensen zóveel over hebben voor hun sport. Fascinerend vind ik het. Zo, dan ga ik nu weer verder met schaatsen kijken 😉

Liefs, Linda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *