Een liefdesbrief aan hardlopen

Hardlopen, ik kan er uren over praten. Mede hardlopers kunnen dat waarschijnlijk heel goed begrijpen. Vorige week ging ik op sollicitatie bij Runner’s World Magazine om een stageplek te bemachtigen en ik heb zelden zo’n leuk sollicitatiegesprek gehad. Een van de vragen was natuurlijk wat ik heb met hardlopen. Met glunderende oogjes begon ik te vertellen over een van mijn favoriete dingen in het leven. Bij de twee mannen tegenover me zag ik dezelfde twinkeling in hun ogen verschijnen. “Mooi toch, hoe hardlopen ons allemaal verbindt”, zei de een tegen de ander. Vandaag schrijf ik een liefdesbrief aan het hardlopen, om voor eens en altijd duidelijk te maken wat hardlopen nou zo geweldig maakt.

Voor de niet lopers onder ons is het een groot raadsel. Wat is er leuk aan jezelf kilometers lang afbeulen? Stijven spieren, kramp, zweet dat langs je rug sijpelt, bloedende tenen. Ja, er komt heel wat leed kijken bij hardlopen. Gelukkig maakt de andere kant van het hardlopen dat weer helemaal goed. Hardlopen is nu eenmaal, net als veel andere sporten, de strijd aangaan met jezelf. Niet opgeven, steken in je zij negeren, gewoon doorgaan tot de eindstreep. Dat is zwaar, maar ik vind het heerlijk om die mentale strijd aan te gaan. Ik voel dat ik er iedere keer sterker uit kom. Bovendien kan er niets op tegen de eerste keer de 10 KM, of wat dan ook, lopen of een PR verbreken. Een overwinning op jezelf. Dat is gewoon pure gelukzaligheid.

Hardlopen is er altijd voor mij, op alle momenten. Het is een uitlaatklep voor boosheid en verdriet. Soms is alles even klote en dan is er niks beter dan me in het zweet werken. Keiharde muziek in mijn oren en keihard lopen alsof het leven ervan af hangt. Als ik terugkom van mijn run ben ik al mijn woede kwijt en ben ik weer helder in mijn hoofd. Dan ben ik beter in staat om dingen te relativeren en oplossingen te bedenken. Hardlopen werkt sowieso perfect als je ergens niet uit komt. Als ik bijvoorbeeld klem zit bij het schrijven van een artikel en zoekende ben naar een invalshoek, is hardlopen de perfecte oplossing. Hardloopschoenen aan je voeten en de ideeën stromen vanzelf binnen. Het heeft me nog nooit teleurgesteld.

Op momenten dat ik me al goed voel, maakt hardlopen het alleen maar beter. Dat zijn van die dagen dat je voeten vanzelf lijken te bewegen. Het voelt meer als vliegen, dan als lopen. Voor de verandering heb ik eens geen last van zeurende spieren of pijntjes en het ene vrolijke powernummer na het andere uit mijn hardloopplaylist komt voorbij. Dan voel ik me even onverslaanbaar en soms kan ik me niet inhouden en loop ik zingend over straat. Het maakt me gewoon zo blij. Hardlopen is iets wat bij me hoort. Ik moet een paar keer per week lopen, anders word ik onrustig.

Of het nu regent, vriest of juist heel warm is. Of ik nu blij, boos of verdrietig ben. Of ik nu moe ben, een kater heb of juist in topvorm ben. Of ik nu met anderen loop of helemaal alleen. Of ik nu in de sportschool op de loopband, op de atletiekbaan, op straat of door het bos loop. Ik ben gek op hardlopen. Misschien zelfs wel een beetje verliefd en ik hoop dat dat nooit overgaat.

Oh, en die stageplek bij Runner’s World is all mine vanaf maart!

Liefs, Linda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *