De eerste zonnestralen

Ik weet niet waarom maar opeens begon het weer te kriebelen. Zin om hier te schrijven. Het is meer dan een jaar geleden dat ik hier voor het laatst iets neerzette en in de tussentijd heb ik alleen maar voor mezelf geschreven. Alles wat er uit mijn vingers kwam was te rauw om zomaar op het internet te gooien. Als ik nu teruglees wat ik een paar maanden geleden schreef herken ik mezelf vaak niet eens erin. Zoveel chaos, twijfels en eindeloze gevechten met mezelf. Ondertussen kan ik de eerste zonnestralen gelukkig weer zien na stormen die nooit meer over leken te trekken. Nog een beetje voorzichtig maar wel hoopvol loop ik rond, neem ik de schade op en begin ik langzaam met opnieuw opbouwen.

Het liefste zou ik helemaal niet meer terugkijken, maar alleen maar vooruit naar dit nieuwe jaar waar ik zoveel hoop voor heb. Toch is het soms goed om nog even stil te staan bij alles wat er veranderd is. De afgelopen jaren schreef ik al vaker over periodes dat ik me slecht voelde. Vaak was ik uitgeput door werk waar ik geen voldoening uithaalde en alle dingen die ik moest van mezelf. Verder wist ik vaak niet wat ik aan moest mezelf omdat ik het soms allemaal niet meer zag zitten en niet wist wat ik daaraan kon doen. Ik had verandering nodig kortom, maar waar begin je?

Die veranderingen kwamen vanzelf toen ik werd ontslagen aan het begin van 2019. Ik kan me nog precies herinneren hoe de directeur me zijn kantoor binnenriep en ik totaal niet in de gaten had wat er aan de hand was. Een paar maanden daarvoor had ik een vast contract gekregen en ik had er nooit bij stilgestaan dat mijn baan zomaar wegbezuinigd kon worden. In een waas hoorde ik alles aan, pakte ik mijn spullen, nam ik afscheid van mijn collega’s en ging ik naar huis. Het besef en de tranen kwamen een tijdje daarna pas toen ik door de ijskoude regen naar huis fietste. Opeens was ik werkloos. Natuurlijk is het geen ramp om nieuw werk te zoeken als je jong bent en al wat ervaring hebt, maar het is een enorme klap als je uit het niks aan de kant wordt gezet en alle zekerheid bij je wordt weggehaald. Ik heb dan ook echt wel wat tijd nodig gehad om mezelf te herpakken en niet alleen maar huilend in bed te willen liggen. Het goede nieuws: binnen 2 maanden vond ik gelukkig een fijne nieuwe baan waar ik nu nog steeds met veel plezier werk.

In de weken dat ik zonder werk thuiszat dacht ik niet alleen na over wat voor werk ik wilde, maar ook over de rest van mijn leven. Toen begon het al een beetje te dagen dat het niet meer zo lekker liep met mijn vriend als dat ik mezelf en de buitenwereld graag voorhield. Achteraf gezien is het echt bizar hoelang ik mezelf voor de gek heb gehouden dat alles goed was ookal wist ik diep van binnen dat dat niet zo was. Na 10 jaar was alles saai geworden met mijn vriend en we waren elkaar onherstelbaar ontgroeid zo door de jaren heen. Ook kon ik niet meer ontkennen dat ik een goeie vriend wel heel erg leuk was gaan vinden binnen een paar maanden. Dat gebeurt niet zomaar als alles goed zit in je relatie. Ik heb veel gepraat en geprobeerd met mijn vriend om het nog te redden, maar daar was het voor mijn idee al veel te laat voor. Het was de moeilijkste keuze die ik ooit gemaakt heb maar 8 maanden later kan ik tevreden zeggen dat het de goede keuze was voor ons allebei om onze relatie te verbreken en onze eigen weg te gaan.

Het advies als je een lange relatie verbreekt is vooral tijd voor jezelf nemen. Opnieuw ontdekken wie je eigenlijk bent zonder relatie. Ik trok me daar helemaal niks van aan en dook, eigenwijs als ik ben, meteen in een nieuwe relatie. Je bent verliefd en je moet wat, zegmaar. Gelukkig kon ik alsnog veel tijd nemen om dingen te verwerken, verdrietig te zijn en eindeloos te praten over alles. Vooral in de lente- en zomermaanden had ik het heel zwaar met alles maar ik ben er niet van weggerend en ben de strijd aangegaan met al mijn donkere gedachten met veel steun van mijn nieuwe liefde en lieve vrienden. Nu heb ik eindelijk het gevoel dat dat zijn vruchten heeft afgeworpen en dat we er samen sterker door zijn geworden, hoe cliché dat ook mag klinken. Ik weet nu bijvoorbeeld precies wat ik niet meer wil in een relatie en ik durf dat eindelijk ook aan te geven. Uiteindelijk was het allemaal precies wat ik nodig had denk ik om uit te komen waar ik nu ben. Dus laat dat zonnetje maar schijnen in mijn leven!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *