Alles behalve budgetproof boodschappen

In mijn vorige blog schreef ik al dat ik met een groepje studenten een tijdschrift met de naam ‘Krent’ maak. We hebben ook een blog waar we tips delen om goedkoop te leven en mooie verhalen plaatsen. Ik schreef een stukje over (niet zo) budgetproof boodschappen doen.

Mijn meubels komen van Ikea of het zijn afdankertjes van anderen. Kleren koop ik bij H&M, Pull & Bear en soortgelijke goedkope winkels. Ik probeer dus bewust om te gaan met mijn bankrekening die eeuwig aan de lijn doet. Maar soms gaat het helemaal fout.

Mijn grote valkuil is boodschappen doen. Ik kan helemaal losgaan in de supermarkt en zoveel eten inslaan dat een hele bevolkingsstam er een week van zou kunnen leven. Ik haal mijn eten meestal bij Albert Heijn XL. Dat is waarschijnlijk meteen al mijn eerste fout, want die supermarkt is bijna zo groot dat je erin verdwaalt. Na één winkelrij puilt mijn winkelmand meestal al uit en dan heb ik nog minstens tien rijen te gaan. Ik begin eerst altijd braaf de hoognodige dingen in mijn mandje te laden. Zo goedkoop mogelijk, maar wel gezond. Dat is altijd mijn voornemen, maar lang houd ik dat niet vol. Binnen een paar minuutjes heb ik mijn budget voor die week alweer erdoorheen gejaagd. Ik ga toch geen goedkoop brood kopen dat naar karton smaakt als ik ook speltbrood kan kopen? Ik koop ook veel liever A-merken dan Euroshopper. Calvé pindakaas, Chiquita bananen, Chocomel, Pastasaus van Bertolli. Allemaal veel lekkerder dan hun goedkope varianten als je het mij vraagt. Ja, ik geef het toe. Ik ben een enorme boodschappen-snob.

Gelukkig bestaat er zoiets als ‘de Bonus’. Dé manier om in te slaan als een gek en er toch nog voordelig vanaf te komen. Ten minste, dat zou je denken. Maar bij mij zorgen aanbiedingen er juist voor dat ik van alles ga kopen dat ik helemaal niet nodig heb. Thuiskomen met een tas vol hondenvoer dat in de aanbieding was en dan pas beseffen dat je helemaal geen hond hebt. Aanbiedingen doen de gekste dingen met mensen. Ik betrapte mezelf er vorige week nog op dat ik flessen frisdrank aan het inslaan was, terwijl ik eigenlijk had besloten om meer water te drinken. Een “twee plus één gratis”-bordje onder een product en je bent opeens niet meer in staat om helder na te denken.

Bij de kassa leg ik mijn belachelijke hoeveelheid boodschappen op de band. Met zwetende handjes wacht ik tot de caissière klaar is met scannen. “Dat wordt dan €62,95”, zegt ze vriendelijk. Ik moet even slikken, maar haal dan toch maar mijn pinpas tevoorschijn. Zucht, daar gaat mijn zuurverdiende geld weer.

Liefs, Linda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *